Nie było żadnej publiczności w mediach społecznościowych

Jedna z największych różnic może mieć charakter psychologiczny.

Kiedy w latach 70. ludzie robili zdjęcia, zazwyczaj nie wyobrażali sobie, że tysiące obcych ludzi zareaguje na ich obraz.

Nie było żadnych polubień.

Brak komentarzy.

Liczba obserwujących nie jest liczona.

Nie ma algorytmu, który decydowałby, czy zdjęcie jest warte uwagi.

Zdjęcie istniało przede wszystkim dla ludzi, którzy je zrobili i dla ludzi, z którymi chcieli się nim podzielić.

Nie oznacza to jednak, że wygląd nie był dla ludzi istotny.

Oczywiście, że tak.

Ludzie zawsze zwracali uwagę na swój wygląd.

Ale skala widowni była zupełnie inna.

Prywatność miała inne znaczenie

Przed pojawieniem się mediów społecznościowych, codzienne życie ludzi było naturalnie mniej dostępne do przeszukania.

Jeśli przeżyłeś w swoim mieście niezręczną sytuację, niektórzy ludzie mogą ją pamiętać.

Dziś podobny moment potencjalnie można sfotografować, przesłać, udostępnić, skopiować i zachować na zawsze.

Stare fotografie przypominają nam, jak drastycznie zmieniła się koncepcja widzialności osobistej.

Człowiek może przeżyć całe życie, nie dając tysiącom obcych ludzi znać, jak wygląda, dokąd podróżuje, albo co robi w każdy weekend.