Pewnego popołudnia, podczas kolejnej infuzji, wolontariuszka fundacji Make-A-Wish o imieniu Claire siedziała przy jego szpitalnym łóżku. Miała na sobie zielone trampki i trzymała w ręku teczkę ozdobioną gwiazdkami.
„Gdybyś mógł pojechać gdziekolwiek”, zapytała mojego syna, „dokąd byś pojechał?”
Mike odpowiedział natychmiast.
„Disneyland!”
„Dlaczego Disneyland?”
Spojrzał na przejrzyste lekarstwo spływające mu na ramię.
„Bo tam nikt nie może chorować. Tylko być szczęśliwym.”
Claire udało się zachować uśmiech.
Nie mogłem.
Miesiąc później zadzwoniła.
Jego życzenie zostało spełnione.
Nie powiedzieliśmy Mike'owi, dopóki nie przyszły bilety, ponieważ Stella i ja nauczyliśmy się ostrożnie obchodzić z nadzieją. Widzieliśmy, jak zbyt wiele planów znika po złym skanowaniu.
Gdy w końcu pokazaliśmy mu bilety, dwa razy przeczytał cel podróży.
Potem wyszeptał: „Wszyscy trzej?”
„Wszystkie trzy” – powiedziała Stella.
Przycisnął bilety do piersi.
W ten sposób znaleźliśmy się na miejscu 12A.
—
Mike siedział przy oknie. Stella zajęła środkowe miejsce, a ja usiadłem w przejściu, udając, że nie zauważam, jak często sprawdza kolor jego twarzy.
Stewardesa o imieniu Dana przyniosła mu sok jabłkowy w plastikowym kubku.
„Czy piloci naprawdę mówią 'roger'?” – zapytał Mike.
"Czasami."
„Czy mają klucze?”
„Zapytam” – powiedziała.
„Czy samoloty mogą się zmęczyć?”
Dana spojrzała na mnie, zanim odpowiedziała. „Nie, skoro wiedzą, dokąd zmierzają”.
Mike się uśmiechnął.
Wtedy z głośników rozległ się głos kapitana.
„Panie i panowie, tu kapitan Harris. Lecimy na wysokości trzydziestu pięciu tysięcy stóp i spodziewamy się spokojnego lotu do Los Angeles”.
Mike wyglądał na rozczarowanego.
„Nie powiedział 'roger'.”
Kapitan kontynuował.
„Mamy dziś z nami również wyjątkowego gościa. Mike, na miejscu 12A, mam nadzieję, że jak dotąd podoba ci się podróż”.
Mój syn zamarł ze słomką w ustach.
Pasażerowie zaczęli się odwracać w naszym kierunku.
Mike opuścił kubek.
„On zna moje miejsce.”
Dana stała przy przedniej kuchni i uśmiechała się.
Kapitan Harris kontynuował.
„Mike, zanim wylądujemy, jest jedna rzecz związana z tą podróżą, o której ty i twoi rodzice nic nie wiecie.”
Palce Stelli zacisnęły się na moich.
Spojrzałem na Danę, ale jej wyraz twarzy niczego nie wyrażał.
Sygnał pasów bezpieczeństwa zgasł, ale cała kabina zamarła.
„Pasażerowie, proszę sięgnąć pod siedzenie. W kieszeni kamizelki ratunkowej znajdziecie małą złożoną kartkę.”
Ludzie pochylali się do przodu.
W samolocie rozległ się dźwięk szelestu papieru.
Sięgnąłem pod siedzenie i znalazłem kwadratowy kawałek białej tektury.
Ktoś narysował z przodu samolot niebieską kredką. Jedno skrzydło było większe od drugiego, a nad kadłubem unosiły się trzy okrągłe okna.
Na górze widniały słowa:
