Kilka godzin później odebrałem telefon od kobiety zatrudnionej przez Celeste, matki więźnia o imieniu Jonah. Znalazła moje nazwisko w ramach pomocy prawnej po tym, jak złożyłem wniosek o pomoc w opłacaniu czynszu i o przyznanie opieki prawnej dla Owena.
To powinno wystarczyć, żebym się rozłączył.
Zamiast tego zostałem na linii, bo desperacja zawsze zabiera kolejną sekundę.
Mój gospodarz chciał zapłaty, Owen potrzebował nowych butów, a duma nigdy nie pokryła rachunku za prąd. Nie miałem właściwie wyboru.
Więc zgodziłem się z nią spotkać.
W biurze Celeste unosił się zapach cytrynowego lakieru i bogactwa.
„Za godzinę mam zmianę” – powiedziałem.
„Będę krótka, Sadie”. Złożyła ręce. „Oferuję ci 2000 dolarów miesięcznie”.
„Po co?”
„Twoje imię.”
Spojrzałem na nią.
„Mój syn, Jonah, odsiaduje karę dwunastu lat” – powiedziała. „Potrzebuje żony na papierze. Odwiedzajcie go dwa razy w miesiącu, piszcie listy i pokażcie sądowi, że wciąż ma rodzinę. Sądy są jak korzenie. Żona daje mu korzenie”.
„Chcesz, żebym poślubił więźnia?”
„Chcę, żebyś podjął praktyczną decyzję.”
„Czy on jest niebezpieczny?”
„Nie. Roszczeniowe, nieostrożne i głupie, tak. Niebezpieczne, nie.”
„Dlaczego ja?”
Jej uśmiech był tak delikatny, że aż kłuł. „Bo rozumiesz odpowiedzialność”.
Powinienem był wyjść.
Zamiast tego wyobraziłem sobie Owena udającego, że nie jest głodny po szkole.
„Chcę pierwszą wpłatę przed ślubem” – powiedziałem.
Celeste się uśmiechnęła. „Oczywiście.”
Kiedy powiedziałam o tym Owenowi, spojrzał na mnie jak na kogoś obcego.
„Będziesz się żenić?”
„Na papierze, to wszystko.”
„Do człowieka w więzieniu?”
"Tak."
„Sprzedałeś się, żeby utrzymać mnie w szkole?”
„Zrobiłem to, żebyśmy mieli dach nad głową”.
„To nie jest odpowiedź.”
„To jedyny, jaki mam.”
Jego gniew zmienił się w coś jeszcze trudniejszego do zmierzenia się.
„Mogę znaleźć pracę.”
„Kończysz szkołę, Owen. To się liczy.”
„Sadie, proszę.”
„Nie. Ukończysz studia. Wyjdziesz. I staniesz się kimś, kogo żadna bogata kobieta nie wyceni.”
On odwrócił wzrok, zanim ja to zrobiłem.
