Moi rodzice powiedzieli, że nie zostałem zaproszony na ślub mojego brata, po tym jak podarowałem mu dom wart 770 tysięcy dolarów. „To tylko dla najbliższej rodziny” – zaśmiał się mój brat.

Mój głos.

Być może utraciłam relację, którą kiedyś uważałam za łączącą mnie z bratem.

Ale odszedłem z czymś, o czym prawie zapomniałem, że posiadam – pewnością, że zasługuję na coś lepszego.

Nigdy więcej nie pozwoliłbym sobie na bycie postacią drugoplanową w czyimś życiu, podczas gdy ta osoba cieszy się wszystkim, co dla niej poświęciłem.

Skończyłem z byciem niewidzialnym.

I po raz pierwszy od bardzo dawna w końcu poczułam się sobą.