Diego wyglądał na zachwyconego.
Następnie przybliżano pierścień sygnetowy.
„Chodź tu, kochanie” – powiedziała Beatrice do Mateo.
Chłopiec wyciągnął rękę.
A z drzwi kuchni dobiegł głos.
„Proszę zatrzymać się, pani Vance.”
Każda rozmowa się zakończyła.
W polu widzenia pojawiła się Carmen.
Diego natychmiast wstał.
„To nie jest czas na rodzinne dramaty”.
Carmen spojrzała na niego.
„Właśnie dlatego dziś jest ten moment”.
Beatrycze zmarszczyła brwi.
„O czym mówisz?”
Carmen wzięła oddech.
„Ten chłopiec nie jest biologicznym synem Artura”.
Pierścień wypadł z palców Beatrice i uderzył o stół.
Artur zbladł.
Selina natychmiast zaczęła płakać.
„Ona kłamie! To po prostu zgorzkniała pracownica!”
Carmen się nie ruszyła.
„Próbka DNA przesłana pod nazwiskiem Mateo nie pochodziła od Mateo”.
Nikt się nie odezwał.
Artur zrobił krok w jej stronę.
„Czyja to była próbka?”
Carmen spojrzała mu prosto w oczy.
„Mayi”.
Moja sześcioletnia córka.
Następnie Carmen opowiedziała, co zrobił Diego.
Groził jej, wykorzystując sfałszowane dokumenty dotyczące zatrudnienia jej syna, który pracował jako kierowca dostaw w magazynie firmy.
Następnie zmusił Carmen, aby pobrała wymaz z policzka Mai, gdy ta spała.
Próbkę umieszczono w probówce oznaczonej Mateo.
Próbka DNA Arthura była autentyczna.
Dlatego też test wykazał niemal idealne dopasowanie rodzica do dziecka.
Artur nie udowodnił, że Mateo jest jego synem.
Nieświadomie zapłacił laboratorium, aby potwierdziło, że jest biologicznym ojcem jego córki.
Diego uderzył dłonią w stół.
„Ona jest szalona!”
Carmen sięgnęła do fartucha.
Pokazała fotografię etykiety śledzącej wyniki badań laboratoryjnych.
Potwierdzenie wysyłki.
Dokumenty.
„Zapisałam wszystko.”
Następnie zwróciła się ku Diego.
„I widziałem, jak dawałeś Selinie koperty z pieniędzmi za magazynem.”
Artur powoli spojrzał na swego brata.
„Co ona ma na myśli?”
