Spojrzał w stronę naszej córki.
Sophie odpowiedziała cicho.
„Tata powiedział, że ona jest moją siostrą.”
Przełknęłam ślinę.
„A co jeszcze powiedział?”
Sophie otarła twarz.
„Powiedział, że ci o tym powiedział i że wszystko jest w porządku.”
Moje serce pękło.
„Więc więcej kłamstw?”
Sophie znów wyglądała na przerażoną.
„Powiedziałeś też naszemu ośmiolatkowi, żeby zachował przede mną tajemnicę” – powiedziałem do Billy’ego.
Wyglądał na zawstydzonego.
„Powiedziałeś jej, że jeśli mi powie, to sprawię, że przestaną się ze sobą spotykać?”
Milczenie Billy'ego było odpowiedzią na pytanie.
„Przez długi czas powtarzałeś jedno kłamstwo za drugim.”
„Naprawdę lubię Emmę. To moja siostra” – wtrąciła Sophie.
„Wiem, kochanie.”
„Razem robimy bransoletki.”
Zaczęła mówić szybko, jakby uważała, że musi udowodnić Emmie, że zasługuje na to, by być częścią jej życia.
Przytuliłem ją.
„Nie musisz mnie przekonywać. Nigdy bym cię z nią nie rozdzielił.”
Odsunęła się.
„Nie jesteś zły?”
„Na ciebie? Nie.”
„Ale skłamałem.”
„Znalazłeś się w sytuacji, w której nigdy nie powinieneś się znaleźć”.
Billy wzdrygnął się.
Sophie wyszeptała: „Czy nadal mogę ją zobaczyć?”
Spojrzałem na Billy'ego.
Wydawał się przerażony moją odpowiedzią.
Potem zwróciłem się do Sophie.
„Nie zamierzam cię karać zabierając ci kogoś, kogo kochasz”.
Całe jej ciało się rozluźniło.
Potem spojrzałem na Billy'ego.
„Ale to jeszcze nie koniec.”
Przez następne dwa tygodnie rozmawiałem z nim tylko wtedy, gdy było to konieczne.
Nie byłam pewna, czy chcę, żeby wyszedł z domu.
Nie byłam pewna, czy chcę rozwodu.
Nie byłem nawet pewien, czy chcę krzyczeć.
Przede wszystkim czułam się głupio.
Nie dlatego, że Emma istniała.
Emma nie zrobiła nic złego.
Danielle podjęła wątpliwą decyzję wiele lat wcześniej.
Ale to nie ona spędziła poprzedni rok śpiąc obok mnie, ukrywając przy tym całe dziecko.
Billy miał.
