„Powiedział mi, że jeśli ja przeżyję, a on nie, mam ci powiedzieć, że zginął podczas pierwotnego ataku. Szybko. W eksplozji.”
Zrobiło mi się sucho w ustach.
„Powiedział ci, żebyś kłamał?”
"Tak."
"Dlaczego?"
„Ponieważ cię kochał.”
Prawie się roześmiałem, słysząc okrucieństwo tej odpowiedzi.
Adrian kontynuował.
„Nie chciał, żebyś wyobrażał sobie, że jest ranny albo pojmany. Nie chciał, żebyś spędził resztę życia, wyobrażając sobie, jak wyglądały te tygodnie. Chciał, żebyś uwierzył, że to się stało natychmiast”.
Cofnąłem się.
„Więc zdecydował, co mogę udźwignąć.”
„Miał dwadzieścia trzy lata, Mary.”
„Ja też.”
Adrian zamilkł.
To bolało najbardziej.
James z miłości uznał, że jestem zbyt krucha, by poznać prawdę.
Próbując mnie oszczędzić, zabrał mi coś, co do mnie należało.
Prawo do poznania ostatniego rozdziału życia mojego męża.
„Czy on o mnie mówił?” – zapytałem w końcu.
Wyraz twarzy Adriana złagodniał.
„Cały czas.”
„Co powiedział?”
Spojrzał na torbę Jamesa.
„Ta rozmowa potrwa dłużej, niż stoimy tutaj”.
„A potem zacznij iść.”
Wskazałem na zewnątrz.
„Mówisz mi wszystko.”
Ruszyliśmy w kierunku ośrodka dla weteranów, znajdującego się kilka przecznic dalej.
Adrian niósł torbę Jamesa.
Niosłem róże.
W połowie drogi nagle się zatrzymałem.
„Jeszcze jedno pytanie.”
Adrian się odwrócił.
„Czy James kiedykolwiek zmienił zdanie?”
Jego oczy opadły.
To była wystarczająca odpowiedź.
„Adrian.”
Nic nie powiedział.
„Czy James kiedykolwiek ci mówił, żebyś nie kłamał?”
Na koniec wyszeptał:
"Tak."
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
"Gdy?"
„Już prawie koniec”.
„Co dokładnie powiedział?”
Adrian wyglądał tak, jakby całe pięćdziesiąt sześć lat, które nosił w sobie, nagle spoczęło na jego barkach.
„Powiedział: 'Powiedz jej, że tu byłem'”.
Zaparło mi dech w piersiach.
„Powiedział mi, żebyś nie uwierzył, że po prostu zniknął. Chciał, żebyś wiedział, że przeżył atak”.
Adrian otarł oczy.
„A później, bliżej końca, całkowicie zmienił zdanie”.
„Co powiedział?”
