Przez dwa dni zachowywałem się, jakbym był zdezorientowany.
Za każdym razem, gdy przynosili mi jakieś dokumenty, skarżyłem się na zawroty głowy.
Czasem mówiłem, że boli mnie klatka piersiowa.
Innym razem mówiłem im, że chcę, aby mój prawnik najpierw wszystko przejrzał.
Tymczasem prywatny detektyw, któremu ufałem, Miguel Ortega, zaczął badać finanse Sergia.
Pierwszy folder, który mi przyniósł, wystarczył, żeby go zrujnować.
Spółki fasadowe.
Ogromne długi.
Pożyczki od niebezpiecznych pożyczkodawców.
Przedsiębiorstwa bliskie upadku.
Sergio rozpaczliwie potrzebował majątku Lucii, ponieważ jego świat finansowy popadł w ruinę.
Następnie Miguel położył drugą teczkę na moim biurku.
„To będzie bolało bardziej.”
W środku znajdowały się zdjęcia zrobione na Florydzie.
Sergio z inną kobietą.
I trzyletnie dziecko.
Miał inną rodzinę.
Przez moment pomyślałem, że Valeria też może być ofiarą.
Miguel pokręcił głową.
„Nie żałuj jej jeszcze.”
Następnie odtworzył plik audio odzyskany z telefonu mojej córki.
Trzy dni przed śmiercią Lucíi Sergio napisał do Valerii, że fundacja wymaga weryfikacji biometrycznej.
Waleria odpowiedziała:
„Mama jest pod wpływem środków uspokajających. Pielęgniarka idzie na kolację o siódmej. Pobiorę odcisk palca”.
Miguel położył przede mną tablet.
Zaczęło odtwarzać się nagranie z monitoringu pokoju, w którym Lucía spędziła swoje ostatnie dni.
Waleria weszła do środka niosąc poduszkę z tuszem.
Moja żona była nieprzytomna.
Moja córka podniosła dłoń Lucíi i przycisnęła kciuk do kilku dokumentów.
Coś we mnie pękło.
Ale Miguel jeszcze nie skończył.
Położył trzecią teczkę na biurku.
„Co jeszcze mogłoby się wydarzyć?”
Miguel przyjrzał mi się uważnie.
„Valeria kontaktowała się z prywatnym lekarzem”.
Zatrzymał się.
„Tym razem Lucía nie była celem”.
Poczułem ucisk w żołądku.
„Byłeś.”
A to, co zamierzali mi zrobić tej samej nocy, było o wiele gorsze niż zwykła kradzież pieniędzy.
