„Twój dziadek powiedział mi, że to możliwe.”
Tak wyjaśnił Noe.
Opowiedział jej o rogach.
Falbanka.
Jak naukowcy kiedyś skupiali się na oczywistym przeznaczeniu tych cech i przeoczyli możliwość, że stanowią one również część komunikacji.
Następnie podłączył je do siebie.
„Komunikuję się cały czas, Babciu.”
Ona posłuchała.
„Na pikniku u dziadka dawałem do zrozumienia, że bardzo się staram. Starałem się odnaleźć. Musiałem radzić sobie z wieloma hałasami, ludźmi i informacjami”.
Dotknął jego koszuli.
„Ale ponieważ nie zawsze komunikuję się tak jak inni ludzie, czasami ludzie tego nie zauważają”.
Oczy mamy zaszkliły się.
„Jeśli nie rozumiesz o co chodzi” – kontynuował Noah – „stracisz całą rozmowę”.
Skinęła głową.
„Teraz to rozumiem.”
Przyglądał się jej.
"Czy ty?"
Mama nie kłamała.
„Uczę się.”
Noe rozważył tę odpowiedź.
„To uczciwe.”
"Tak."
„Mogę pracować uczciwie.”
Mama się uśmiechnęła.
Potem go o coś zapytała.
„Gdybym mógł wrócić na piknik, co powinienem zrobić inaczej?”
Noe zastanowił się.
