„W takim razie powinieneś był zapytać.”

„Prawdopodobnie powiedziałbyś nie.”

„Miałem prawo powiedzieć nie”.

Zacisnęła usta.

„Ty i chłopcy nie możecie już więcej wchodzić na moje podwórko bez pozwolenia”.

„Karzecie dzieci z powodu basenu.”

„Uważam, że ich matka ponosi odpowiedzialność za to, że sprowadziła ich na cudzą posesję”.

Denise zatrzasnęła mi drzwi przed nosem.

CZĘŚĆ 2: KIEDY ŻYCZLIWOŚĆ STAŁA SIĘ OCZEKIWANIEM

Następnego ranka wymieniłem słaby zatrzask, zamontowałem mocniejszy zamek i zabezpieczyłem basen pokrywą.

Gdy dokręcałem ostatnią śrubę, Noah zawołał mnie przez płot.

„Michelle?”

„Jestem tutaj.”

Przycisnął twarz do szczeliny między deskami. Liam stał za nim z rękami w kieszeniach.

„Czy jesteś zły, bo jesteśmy źli?” zapytał Noah.

Poczułem ucisk w klatce piersiowej.

„Nie, kochanie. Wy, chłopcy, nie jesteście źli.”

„Mama powiedziała, że ​​nie chcesz już, żebyśmy tu byli.”

„Nie to powiedziałem.”

„To dlaczego zamknąłeś bramę?” – zapytał Liam.

„Ponieważ twoja matka przyprowadziła cię na moje podwórko bez pytania.”

Noe spuścił głowę.

„Powiedziała, że ​​ci się podobało, kiedy przyszliśmy.”

„Lubię cię, Noah. Ale to, że ktoś mi się podoba, nie oznacza, że ​​może wejść do twojego domu, kiedy tylko zechce”.

„Więc nas nie nienawidzisz?”

"Nigdy."

„Nawet po tym, co wydarzyło się w basenie?”

Podszedłem bliżej ogrodzenia.

„To nie była twoja decyzja. Dorośli są odpowiedzialni za proszenie o pozwolenie i podejmowanie właściwych decyzji.”

Ramiona Liama ​​nieco się rozluźniły.

„Mama mówiła, że ​​obwiniasz nas.”

„Nie obwiniam żadnego z was.”

Zanim zdążyłem powiedzieć cokolwiek więcej, Denise krzyknęła z ganku:

„Wejdź do środka!”

Chłopcy odsunęli się.

„Nie mów do moich dzieci, Michelle!”

„To przestań im mówić, że ich nienawidzę”.

„Oni wiedzą, co zrobiłeś.”