Pokręciłem głową. „Nie. Szaleństwem jest wykorzystanie twojej matki do przeszukania mojej sypialni, bo bałeś się, że dowiem się o twoim długu”.
Kathryn gwałtownie odwróciła się do niego. „Mówiłeś mi, że ukrywa pieniądze”.
„Mówiłeś, że się martwisz” – powiedziałem. „Kazałeś jej sprawdzić biurko, komodę, tylne szuflady. To po prostu mama, prawda? Taką miałaś odpowiedź, dopóki nie udowodniłem, że robi dokładnie to, o co prosiłeś”.
Wyraz twarzy Austina się naprężył. „Nie miałeś prawa przeglądać moich wiadomości”.
Zaśmiałem się.
„Masz na myśli wiadomości na rodzinnym tablecie, który zostawiasz otwarty na kuchennym blacie? Tak samo jak myślałeś, że twoja matka ma pełne prawo grzebać w moich szufladach?”
Nie odpowiedział.
Kathryn spojrzała na nas, nagle tracąc pewność siebie.
„Skłamał” – powiedziałem. „Ale nie zmusił cię do otwarcia moich szuflad”.
Zacisnęła usta. Zrozumiała, że to prawda.
Wyciągnąłem rękę.
Zamrugała. „Austin dał mi ten klucz”.
„I mówię ci, że nie masz już pozwolenia na jego używanie”.
Austin podszedł bliżej. „To nie jest konieczne”.
Spojrzałem mu prosto w oczy. „Nie możesz już decydować, co jest konieczne”.
Kathryn zawahała się, zanim sięgnęła do torebki i wrzuciła mi zapasowy klucz na dłoń.
Utrata dostępu zdawała się boleć ją bardziej niż ujawnienie. Najbardziej denerwowało ją to, że nie została złapana. Najbardziej denerwowało ją to, że została odcięta.
Austin spojrzał na mamę i na mnie. „Czego chcesz?”
Było to pierwsze szczere pytanie, jakie którekolwiek z nich zadało.
„Chcę, żebyście oboje wynieśli się z mojej sypialni” – powiedziałem. „A potem chcę, żebyście wyszli na cały dzień, a ja zadzwonię do mojego prawnika”.
Spojrzał na mnie z niedowierzaniem. „Mówisz poważnie”.
"Tak."
Pierwsza odezwała się Kathryn.
