„Przegapiłeś urodziny” – argumentowałem. „Wychodziłeś wcześniej z obiadów. Zachowywałeś się, jakby przebywanie w moim towarzystwie było pracą”.
Clara spojrzała w stronę tarasu.
Pozostali goście zaczęli kierować dzieci w stronę basenu, zapewniając im prywatność poprzez udawanie, że nie słuchają.
Usiadła na brzegu leżaka.
„Bałam się ciebie.”
Prawie się roześmiałem.
Skinęła głową. „Jak mogłoby wyglądać kochanie ciebie”.
Jej palce przesuwały się po latarni morskiej.
„Twojej matki nie było już dwa lata, kiedy wyszłam za mąż za twojego ojca. Jej zdjęcia były wszędzie. Jej przepisy wciąż wisiały na taśmie w szafkach. Nosiłaś jeden z jej swetrów, nawet gdy było za gorąco”.
Przypomniałem sobie o swetrze.
Zielona wełna.
Rękawy zwisały poza moje dłonie.
Clara kontynuowała: „Myślałam, że jeśli za bardzo się postaram, uwierzysz, że chcę ją zastąpić. Jeśli zrobię za mało, pomyślisz, że mi nie zależy”.
„Więc nic nie zrobiłeś.”
„Trzymałem się za daleko.”
To nie było wytłumaczenie.
To było przyznanie się.
„Przekonałam samą siebie, że dystans jest oznaką szacunku” – dodała Clara. „Potem mijały lata, a każda kolejna próba wydawała się coraz bardziej niezręczna niż poprzednia”.
Przypomniały mi się poranki Bożego Narodzenia.
Clara zawsze pakowała moje prezenty w brązowy papier, ponieważ mama robiła to samo.
Piekła bułeczki cynamonowe według przepisu mamy, ale nigdy nie przyjmowała za nie zapłaty.
Trzymała oprawione w ramę moje dziecięce prace plastyczne w korytarzu.
Podczas uroczystości wręczenia dyplomów stawała na krawędzi każdego zdjęcia.
Każdy krok wstecz interpretowałem jako odrzucenie.
Być może część z tego była po prostu strachem.
Być może część z nich również należała do mnie.
Ariel wdrapała się na kolana Clary, nie pytając jej o pozwolenie.
Clara zesztywniała, po czym ostrożnie objęła ją jedną ręką.
„Czy latarnia morska nadal działa?” zapytał Ariel.
Klara mrugnęła.
„Nie. Mam na myśli nadzieję.”
Clara spojrzała na mnie.
To pytanie otworzyło między nami jakąś szczelinę.
„Tak” – powiedziała. „Myślę, że tak”.
—
