Prawie nic nie wyglądało tak, jak zapamiętałem, ale wszystko budziło takie samo uczucie.
Nigdy się nie ożeniłem.
Nigdy nie miałam dzieci.
Przez lata nawiązałam kilka związków i poznałam kilku życzliwych mężczyzn, którzy próbowali zbudować ze mną życie.
Ale żaden z nich nigdy nie był Thomasem.
Nie wypowiedziałem jego imienia na głos od ponad pięćdziesięciu lat.
Thomas był moją pierwszą miłością.
Kiedy się poznaliśmy, mieliśmy po siedemnaście lat, byliśmy wystarczająco młodzi, by wierzyć, że obietnice mogą trwać wiecznie, po prostu dlatego, że składaliśmy je szczerze.
Udało mi się dostać na studia w college'u w innym mieście.
Thomas postanowił pozostać w mieście i pracować w firmie zajmującej się sprzętem żelaznym swojego ojca.
W dniu mojego wyjazdu stał obok mnie na dworcu autobusowym ze łzami w oczach.
„Proszę, nie odchodź, Nancy” – błagał.
„Muszę” – powiedziałem mu. „Za ciężko pracowałem, żeby zmarnować tę szansę”.
„W takim razie łamiesz mi serce.”
To były prawdopodobnie ostatnie słowa, jakie do mnie powiedział.
Wsiadłem do autobusu, opuściłem miasto i przez następne pięćdziesiąt sześć lat żyłem w przekonaniu, że już nigdy go nie zobaczę.
Dzwoniący telefon wyrwał mnie ze wspomnień.
Wiedziałem, kim jest ta osoba, zanim jeszcze odpowiedziałem.
„Nancy, tu Raymond” – powiedział radosny głos. „Sprawdzam, co u mojego ulubionego kuzyna”.
Ulubiony kuzyn.
Raymond i ja prawie nie rozmawialiśmy przez trzydzieści lat.
Ale odkąd wróciłem do miasta, dzwonił niemal co tydzień.
Jego głos był zawsze przyjazny, jednak jego pytania sprawiały, że czułam się nieswojo.
„Jak tam mieszkanie?” – zapytał. „Czynsz pewnie jest trudny do opłacenia dla emeryta”.
„Radzę sobie.”
„Czy uporządkowałaś swoje dokumenty? Testament? Dane bankowe? Kobieta mieszkająca samotnie w twoim wieku musi się na to przygotować”.
Zmusiłem się do zachowania uprzejmego tonu.
„Nic mi nie jest, Raymond.”
