Czasami po skończeniu obowiązków po prostu siadałem obok niego.

Thomas powiedział mi, że nigdy się nie ożenił.

Przyznałem, że ja również nie jestem żonaty.

Śmialiśmy się z naszych siwych włosów, bolących kolan i głupich marzeń, które kiedyś dzieliliśmy.

Innym razem siedzieliśmy w milczeniu, czuliśmy się komfortowo, dzięki czemu utracone dekady między nami wydawały się mniejsze.

„Nadal pijesz czarną kawę?” – zapytał pewnego popołudnia.

"Ja robię."

„Wiedziałem, że tak zrobisz.”

Było coś niezwykłego w jego spokoju.

Wielu pacjentów z poważnymi chorobami było przestraszonych, rozgniewanych lub przytłoczonych.

Thomas wydawał się spokojny.

Zachowywał się tak, jakby od dawna czekał na coś ostatecznego.

Pewnego ranka zadał mi ostrożne pytanie.

„Masz w pobliżu jakąś rodzinę, Nancy? Ktoś ci pomaga?”

„Tylko daleki kuzyn o imieniu Raymond. Dzwoni częściej, odkąd się przeprowadziłem.”

Na ułamek sekundy wyraz twarzy Thomasa uległ zmianie.

Zacisnął szczękę.

Po czym się rozluźnił i szybko zmienił temat.

Wtedy nie rozumiałem dlaczego.

W tym samym tygodniu Raymond dzwonił jeszcze bardziej natarczywie.

„Spotykasz się z kimś?” – zapytał. „W twoim wieku nie powinnaś być sama”.

„Mam się dobrze.”

„Sporządziłeś testament? Powinieneś wymienić osobę odpowiedzialną, na wypadek gdyby coś się stało.”

„Mówiłem ci, Raymond. Nic mi nie jest.”

Zapytał, z którego banku korzystam.

Chciał wiedzieć, czy jestem właścicielem tego mieszkania.

Ponownie wspomniał o ciotki Margaret, z dumą opisując, jak sobie radził pod koniec jej życia.

Przypomniałem sobie, że Margaret zmarła niemal bez grosza przy duszy w wynajętym pokoju.

Po raz pierwszy zastanowiłem się, dlaczego to wspomnienie wywołało we mnie tak wielki niepokój.

Jednak zignorowałem swój instynkt.

Przez większą część życia ignorowałem rzeczy, które sprawiały, że czułem się niekomfortowo.

Pewnego popołudnia Thomas poprosił mnie, żebym usiadł obok niego.

Jego ręka natrafiła na moją na kocu.

Było lekko i zimno.

„Nancy” – powiedział – „czuję się okropnie, zadając takie pytanie”.

Nasze rozmowy z każdym dniem stawały się coraz bardziej serdeczne, ale powaga w jego głosie mnie przerażała.

„Zapytaj mnie.”

„Kochałem cię przez całe moje życie.”

Część 2:

Zaparło mi dech w piersiach.

„Wiem, że nie zostało mi już wiele czasu” – kontynuował. „Ale jest jedna rzecz, o której zawsze marzyłem”.

Spojrzał mi prosto w oczy.