„Marto, proszę pana.”
„Dobrze. Przeglądałem sprawy mojego ojca. Spotkajmy się w gabinecie za dziesięć minut.”
Odszedł, zanim zdążyłam odpowiedzieć. Pan Whitaker obiecał kiedyś, że zawsze będę otoczona opieką, ale założyłam, że po prostu pociesza starzejącą się gospodynię. Poprawiłam fartuch i weszłam do gabinetu, gdzie Julian stał za biurkiem ojca, stukając białą kopertą w dłoń.
„Będę streszczał. Nie potrzebujemy już twoich usług.”
„Nie rozumiem. Twój ojciec powiedział, że zawsze będę miał tu miejsce”.
„Mój ojciec nie żyje.”
Jego słowa zrobiły na mnie większe wrażenie, niż się spodziewałem. Przesunął kopertę po biurku.
„W środku jest czterysta dolarów. Tydzień odprawy. Więcej niż dostałaby większość gospodyń domowych”.
„Moje stanowisko?”
„Jesteś pracownicą, Marto, a nie rodziną. Chcę, żebyś zniknęła przed zachodem słońca.”
Osiemnaście lat posiłków, leków, samotnych wakacji i nocnych rozmów zostało zredukowane do czterystu dolarów. Zapytałem, czy mogę zabrać małe radio, które trzymałem w spiżarni. Julian powiedział, że mogę zabrać wszystko, co naprawdę do mnie należy. Przy oknie wisiało oprawione zdjęcie rezydencji o zachodzie słońca. Pan Whitaker dał mi je lata wcześniej.
„Powiedział mi, że mogę mieć to zdjęcie.”
Julian ledwo na to spojrzał.
„Ta tandeta? Weź ją i wyjdź.”
Przycisnąłem ramkę do piersi, nieświadomy, że kryje w sobie jedyną rzecz, która mnie ochroni. Na górze złożyłem fartuch, spakowałem radio i owinąłem zdjęcie w ściereczkę kuchenną. Miguel, ogrodnik, zobaczył, jak wychodzę bocznymi drzwiami.
„Dokąd idziesz?”
„Do domu mojej córki. Julian mnie odprawił.”
„Nie może tego zrobić. Pan Whitaker obiecał…”
Miguel zatrzymał się gwałtownie, jakby o mało co nie wyjawił. Powiedziałem mu, że Julian może teraz robić, co mu się żywnie podoba, i wsiadłem do autobusu. Czterdzieści minut później dotarłem do mieszkania córki. Danny odrabiał lekcje przy kuchennym stole.
„Abuela, dlaczego jesteś w domu we wtorek?”
„Jestem zmęczony, mijo. Dokończ matematykę.”
„Czy wszystko w porządku?”
„Będę.”
Położyłem zdjęcie na parapecie i zacząłem myśleć o znalezieniu innej pracy.
