Wraz z wiekiem aktywność gruczołów łojowych i potowych maleje, co wpływa na produkcję sebum i potu. To, w połączeniu z utratą wilgoci w skórze, może przyczyniać się do odczuwania innego zapachu. Jednak zmiany te nie zachodzą równomiernie u wszystkich, a kluczową rolę odgrywają również genetyka, ogólny stan zdrowia i nawyki higieniczne.
Dieta i styl życia również mogą mieć wpływ na to, jak odbieramy zapach danej osoby.
Na przykład niektóre pokarmy i nawyki, takie jak palenie tytoniu, mogą wpływać na zapach ciała. Co więcej, obecność określonych chorób lub schorzeń może znacząco wpłynąć na zapach danej osoby, niezależnie od wieku.
Percepcja „zapachu starości” jest subiektywna i może się różnić w zależności od kultury i indywidualnych doświadczeń.
Niektórzy kojarzą ten zapach ze starością, podczas gdy inni mogą go w ogóle nie odczuwać. Co więcej, to, co dla jednej osoby może być uznane za „zapach starości”, dla innej może być interpretowane inaczej.
Nie ma konkretnego wieku, w którym człowiek zaczyna „czuć zapach starości”, choć często mówi się, że następuje to około 60. roku życia.
