Uważnie obejrzał zdjęcie, a wyraz jego twarzy uległ zmianie, jakby rozpoznał twarz.

„Mam na imię Ethan” – powiedział, podając mi rękę. „Naprawdę mówisz to poważnie?”

Skinąłem głową.

„Tak poważnie, jak tylko mogę.”

Nadal wyglądał niepewnie, czekając, aż przyznam, że to wszystko był żart.

„Słuchaj, nie znasz mnie. To może być kłopotliwe” – powiedział, patrząc na mnie spokojnym, opanowanym wzrokiem.

„To tylko umowa” – zapewniłem go. „Potem nie będę cię już niepokoił. Będziesz mógł swobodnie żyć dalej”.

Przez dłuższą chwilę milczał, po czym powoli wypuścił powietrze.

„W porządku” – powiedział cicho. „Jeśli to cię wybawi z tego bałaganu. Tylko wiedz, że nie jestem typem, który się wycofuje, gdy już w coś wdepnie”.

Poczułem ulgę.

„Dziękuję” – wyszeptałem. „Dziękuję, Ethan.”

Uśmiechnął się znacząco.

„Chyba zawsze byłem trochę szalony. Ale to… to może przebić wszystko”.

Tego popołudnia udaliśmy się prosto do ratusza.

Brak sukni ślubnej.

Żadnych kwiatów.

Tylko papierkowa robota i dwaj obcy ludzie składający podpisy.

Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, Ethan się uśmiechnął.

„No cóż, wygląda na to, że jesteśmy w tym razem.”

Dopiero wtedy dotarła do mnie rzeczywistość.

Właśnie poślubiłem osobę, którą poznałem tego samego dnia.

Następne dni minęły jak we mgle. Ethan i ja wpadliśmy w nietypową rutynę, która w jakiś sposób stała się kojąca.

Jego życie było proste i niespieszne. Nauczył mnie rzeczy, których nigdy wcześniej nie próbowałam się nauczyć – jak gotować śniadanie bez polegania na innych, jak robić zakupy z głową, jak oszczędzać na zakupach spożywczych.

Kiedy mój ojciec dowiedział się, że się ożeniłem, wybuchnął złością.

Dzwonił co godzinę, zostawiając krótkie wiadomości pełne lodowatej złości. Po kilku dniach ignorowania go w końcu odebrałam.

„Co się dzieje, Anno?” – zapytał. „Wyszłaś za mąż za kogoś – obcego! Za woźnego! Zwariowałaś?”

„To moje życie, tato” – odpowiedziałem, nie mogąc powstrzymać drżenia głosu.

„Masz obowiązki, Anno. Myślisz, że świat uszanuje ten… ten nonsens? Wpadnę jutro. Chcę poznać tego twojego męża”.

„Dobrze, tato” – odpowiedziałem, czując dreszcz. Wiedziałem, że unikanie go na zawsze jest niemożliwe.

Następnego wieczoru mój ojciec przybył do naszego skromnego mieszkania w kolejnym drogim garniturze od projektanta. Jego wzrok z wyraźną odrazą powędrował po niedopasowanych meblach i prostym wystroju.

„Anno, naprawdę tu zostajesz?” zapytał.