„Pomyślałem, że jeśli powiem to na głos, zabiję ostatnią iskrę nadziei, jaka ci pozostała”.

Złość uderzyła mnie tak mocno, że poczułem, jak zaciskam szczękę.

„Więc podjąłeś tę decyzję za mnie?”

„Wiem, jak źle to brzmi.”

„Nie” – powiedziałem. „Nie zrobisz tego”.

Bruce wzdrygnął się.

Wstałem od stołu.

Przez te wszystkie lata myślałem, że nosimy w sobie ten sam smutek. Nie nosiliśmy, prawda? Ty nosiłeś fakty. Ja nosiłem w sobie historię, którą mi pozwoliłeś poznać.

Jego twarz się ściągnęła. „To nie były fakty. Naprawdę.”

„Ale traktowałeś je jak fakty.”

"Tak."

Wyglądało na to, że ta kwestia trafiła dokładnie tam, gdzie chciałam.

„I co teraz?” zapytałam. „Mówię ci, że jestem w ciąży, a twoja pierwsza myśl brzmi: co dokładnie?”

Bruce wyglądał na załamanego.

„Moją pierwszą myślą było, że nie rozumiem, jak to jest możliwe”.

Było to lepsze od oskarżenia, ale nieznacznie.

Mocno skrzyżowałem ramiona na piersi.

„Spojrzałeś na mnie, jakbym cię zdradził.”

"Ja wiem."

„A ty przez pięć lat ukrywałeś to przede mną”.

Zamknął oczy. „Tak.”

Wskazałem na korytarz.

„Nie mogę tego dziś zrobić. Nie, kiedy ciasto tam leży, obiad jest na kuchence, a ja wciąż czuję się głupio, że jestem szczęśliwa”.

Bruce powoli wstał. „Przepraszam.”