„Zapytała dlaczego.”
„Co jej powiedziałeś?”
„Prawda, najwyraźniej.”
To mnie zaskoczyło.
Derek spojrzał w stronę salonu.
„Zapytała, czy pomagałem ci od czasu, gdy złamałeś rękę.”
"I?"
Powiedziałem jej, żeby została w domu z chłopakami, podczas gdy ja będę pracował cały dzień.
Czekałem.
Pocierał tył szyi.
„Następnie zapytała, dlaczego musiałeś opuścić swój dom, żeby znaleźć kogoś, kto zechce ci pomóc.”
„Co powiedziałeś?”
"Nic."
"Dlaczego?"
Zacisnął szczękę.
„Bo wiedziałem, jak to brzmi.”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Miles zaczął płakać.
Derek automatycznie spojrzał na mnie.
"Mieć nadzieję?"
Nie ruszyłem się.
„Masz go.”
„Nie wiem, czego on chce.”
„Ja też jeszcze nie.”
„Zwykle wiesz.”
„Zwykle daję sobie z tym radę.”
Zawahał się, zanim w końcu podniósł Milesa.
Płacz stawał się coraz głośniejszy.
„Widzisz?” powiedział nerwowo Derek. „Pogarszam sytuację”.
„Trzymasz go już dziesięć sekund.”
„Co mam zrobić?”
W mojej głowie natychmiast pojawiło się sto instrukcji.
Sprawdź jego pieluchę.
Spróbuj go pobujać.
Trzymaj go w pozycji pionowej.
Idź powoli.
Ale zamiast przejąć kontrolę, powiedziałem: „Zacznij zwracać uwagę”.
Derek zaczął chodzić zbyt szybko.
Miles płakał jeszcze mocniej.
Derek zwolnił kroku.
Po minucie płacz ucichł.
„Zatrzymuje się” – szepnął Derek.
"Tak."
Spojrzał na naszego syna.
„Sprawiasz, że to wygląda łatwo.”
„Powiedziałeś mi, że cały dzień nic nie robię.”
"Ja wiem."
"Dlaczego?"
Przełknął ślinę.
„Bo za każdym razem, gdy wracałem do domu, ty już wiedziałeś, czego potrzebują, a ja nie.”
„Mógłbyś się nauczyć.”
"Ja wiem."
„To dlaczego tego nie zrobiłeś?”
Jego głos stał się cichszy.
„Bo czułem się bezużyteczny. Za każdym razem, gdy mnie o coś prosiłeś, przypominałeś mi, że nie wiem jak.”
„Więc chciałeś, żebym przestał pytać.”
Skinął głową.
Miles zacisnął swoją małą piąstkę na koszuli Dereka.
„To, że się boisz, nie usprawiedliwia tego, co mi powiedziałeś.”
"Ja wiem."
