„Brandon, czy coś jest nie tak między nami?”

Przestał składać koszulę i przyciągnął mnie do siebie.

„Wszystko w porządku. Obiecuję.”

Wyszedł przed południem.

Tego wieczoru Alex prawie nie jadł kolacji i poprosił o pozwolenie na wcześniejsze pójście spać.

Już samo to było niezwykłe.

Kiedy usiadłem obok niego, zauważyłem, że jego materac wydawał się nierówny, jakby ktoś pod prześcieradłem podłożył ołówki.

„Wstań na chwilę, kochanie.”

Na jego twarzy malowała się panika.

„Nie, mamusiu. Proszę, nie patrz.”

Delikatnie podniosłam go z łóżka i odsunęłam prześcieradło.

Następnie podniosłem materac.

Pod nim ułożono dziesiątki widelców w idealnie prostych rzędach.

Srebrne uchwyty były starannie ustawione, a każdy zestaw zębów skierowany był w tym samym kierunku.

Alex wybuchnął płaczem.

„Proszę, nie zabieraj ich!”

„Po co ci te wszystkie widelce?”

„Tata powiedział, że ich potrzebujemy.”

Całe moje ciało znieruchomiało.

„Co dokładnie powiedział tatuś?”

Alex pokręcił głową i zaczął płakać jeszcze mocniej.

„To sekret tatusia”.

CZĘŚĆ 2

Zostawiłam widelce pod materacem i położyłam Alexa do łóżka.

Potem wyszedłem na korytarz i zadzwoniłem do Brandona.

„Dlaczego pod materacem naszego syna ukryte są dziesiątki widelców?”

Na linii zapadła cisza.

„To tylko gra” – odpowiedział w końcu.

„Jaki rodzaj gry?”

„Nazwałem ich Rycerzami Skarbów. Te widełki to srebrne miecze chroniące zamek.”

„To dlaczego kazałeś Alexowi obiecać, że mi nie powie?”

„Cece, wyolbrzymiasz sprawę.”

„Nie. Wplątałeś naszego pięcioletniego syna w tajemnicę i wielokrotnie kłamałeś, kiedy o to pytałem”.

Brandon powoli wypuścił powietrze.