Walczył z pielęgniarkami za każdym razem, gdy dotykały jego kroplówki.

Jego matka siadała obok niego każdego popołudnia, trzymając kanapkę, której nigdy nie tknął.

Pewnego dnia inny pacjent przyniósł swój stojak na kroplówki do pokoju Nolana.

Tym pacjentem był Mike.

Mike wpatrywał się w kartę pokładową, którą trzymał w rękach.

Kapitan Harris kontynuował.

Mike przyniósł kredki i złożony papier. Usiadł na podłodze i narysował dwa nierówne samoloty.

Następnie podał jedną Nolanowi.

„Udawajmy, że już jesteśmy na wakacjach” – wyszeptał.

Nie powiedział Nolanowi, żeby był odważny.

Nie obiecał, że lek przestanie boleć.

Zapytał ich po prostu, dokąd mają się udać.

Nolan wskazał na sufit.

„Księżyc” – powiedział.

Było to pierwsze słowo, jakie wypowiedział od trzech dni.

Mike spojrzał na nas.

„Pamiętam go.”

Ja też go pamiętałem.

Przypomniałem sobie chudego chłopca w pokoju obok Mike'a. Przypomniałem sobie, jak widziałem papiery porozrzucane po korytarzu i pytałem pielęgniarkę, dlaczego nagle każde dziecko nosi przy sobie jakiś.

Uśmiechnęła się.

„Dokumenty podróży”.

Byłem zbyt wyczerpany, żeby o cokolwiek jeszcze pytać.

Kapitan Harris wyjaśnił, że następnego dnia kolejne dziecko chciało przepustkę.

A potem jeszcze jeden.

Wkrótce pielęgniarki zaczęły trzymać kredki na stacji. Zanim zaczęły się bolesne zabiegi, przestraszone dzieci otrzymywały karty wstępu na plaże, do zamków, parków dinozaurów i na wyimaginowane planety, o których żaden dorosły nigdy nie słyszał.

Podania nie uśmierzyły bólu spowodowanego igłami.

Po prostu dali dzieciom inne miejsce, w którym mogły skupić swoje myśli.

Mike pochylił się w stronę przejścia.

„To była po prostu nasza gra”.

Wydawało się, że kapitan odpowiedział mu bezpośrednio.

„Mike nigdy nie zdał sobie sprawy z tego, co zaczął”.

Pielęgniarka pediatryczna podzieliła się tą historią z wolontariuszem, który przekazał ją organizacji charytatywnej współpracującej z liniami lotniczymi przewożącymi rodziny z Wish.

Załogi samolotów zaczęły słyszeć o chłopcu, który rozdawał karty pokładowe, zanim sam wsiadł do prawdziwego samolotu.

A potem nadeszło to, o czym nikt z nas nie wiedział.

„Przez kilka miesięcy” – dodał kapitan Harris – „w kokpicie każdego lotu Wish obsługiwanego przez nasz program znajdowała się jedna ręcznie wykonana karta pokładowa”.

Dana otworzyła drzwi kokpitu na tyle szeroko, by podnieść zalaminowaną kartkę papieru.

Nawet z dwunastu rzędów dalej mogłem dostrzec wyblakły, niebieski samolot.

„Przypomina nam to, że nadzieja często zaczyna się jeszcze przed startem” – powiedział kapitan.

Oparłam się o cienki zagłówek, całkowicie oczarowana jego słowami.

Tradycja ta wyszła poza granice naszego szpitala.

Poza dziećmi, które znał Mike.

Przekroczyło wszystko, co mógł sobie wyobrazić, trzymając kredki na kolanach.

„Kiedy nasza załoga otrzymała dzisiejszą listę pasażerów i zobaczyła nazwisko Mike’a, jeden z naszych koordynatorów skontaktował się z jego pielęgniarkami”.

Dana powoli szła wzdłuż nawy.

Trzymała fotografię w obu rękach.

Na tablicy ogłoszeń w szpitalu widniały papierowe karty pokładowe. Pod nimi stały dzieci w maskach i piżamach.

W środku stał Nolan.

Trzymał przepustkę księżycową, którą narysował Mike.