„Ukryłem jego listy.”

Ścisnęło mnie w żołądku.

„Po pięciu latach znalazła ich?”

„Tak. Ona też znalazła Cole'a. Zaczęli się znowu spotykać. Nie wiedziałem, dopóki nie wróciła do domu w ciąży”.

„A potem umarła.”

Jego głos się załamał.

„Cole dzwonił w drodze powrotnej. Powiedziałem mu, że Hannah odeszła.”

Czekałem.

„A co mu powiedziałeś o mnie?”

Dziadek zakrył twarz obiema rękami.

„Powiedziałem, że dziecko też umarło.”

Ścisnęło mnie w gardle.

"Dlaczego?"

„Już straciłam córkę. Nie mogłam stracić i ciebie”.

„Więc zadbałeś o to, żeby Cole stracił nas oboje.”

Dziadek zaczął płakać. Najgorsze było to, że wciąż chciałam do niego sięgnąć. Wychował mnie, opiekował się mną i wyczerpywał się, próbując opłacić moje leczenie. Ale miłość nie mogła sprawić, by kłamstwo zniknęło.

Kocham cię, ale nie zasługujesz automatycznie na wybaczenie dlatego, że ja cię kocham.

Odwróciłem się w stronę drzwi.

„Maisie…”

„Nie mogę teraz być blisko ciebie.”

CZĘŚĆ 2: PRAWDA O MOIM OJCU

Następnego ranka Tessa zawiozła mnie na spotkanie z Cole'em do zatłoczonej restauracji. Wybrał boks przy wejściu, żebym miał dużo miejsca na wózek inwalidzki. Kiedy wszedłem do środka, od razu wstał.

„Nie będę cię nazywać tatą.”

„Nie prosiłem cię o to.”

„Ale o tym myślałeś.”

„Od czasu pchlego targu myślałem o wielu rzeczach.”

Przesunął zdjęcie po stole. Moja matka była na zdjęciu w ciąży, uśmiechając się i trzymając maleńką wełnianą czapeczkę. Pod zdjęciem znajdowała się strona z trzema możliwymi imionami dla dziecka. Moje imię było zakreślone.

„Znałeś moje imię?”

„Wiedziałem, jakiego imienia chciała Hanna.”

„Ale nigdy po mnie nie wróciłeś.”

Wyraz twarzy Cole'a stał się napięty.

„Twój dziadek powiedział mi, że ty i Hannah nie żyjecie.”

„I po prostu mu uwierzyłeś?”

Wróciłam kilka miesięcy później. Benjamin się wyprowadził. Ktoś pokazał mi grób Hannah i powiedział, że nie było osobnego pogrzebu dla dziecka.

„Więc przestałeś szukać?”

„Zdecydowanie za długo”.