W końcu westchnął i powiedział: „Dobrze”.

Mama przeniosła się więc do pokoju gościnnego na pierwszym piętrze. Znajdował się on naprzeciwko łazienki, co było istotne, ponieważ chemioterapia utrudniała wchodzenie po schodach i długie spacery. Pokój miał też okno z widokiem na ogródek, który mama uwielbiała.

Przyjechała z jedną walizką i torbą leków i przeprosiła za oba.

„Mamo, przynieś wszystko, czego potrzebujesz. To twój pokój.”

Rozejrzała się uważnie.

„To miłe.”

„Jest blisko łazienki.”

„To było miłe.”

„Na chemioterapię.”

Skinęła głową i po raz pierwszy powiedziała po prostu: „Dziękuję”.

Jej pierwsza terapia trwała pięć godzin. Siedziałem obok niej przez cały czas. Kiedy zaczęły się mdłości, ścisnęła mnie za rękę i przeprosiła.

„Przestań przepraszać” – powiedziałem jej.

„Nie wiem jak.”

Ta odpowiedź zabolała mnie bardziej niż się spodziewałem.

Najtrudniejszą częścią tych pierwszych terapii była bezradność. Mogłem podać herbatę, wyprostować koc, porozmawiać z pielęgniarkami, pilnować leków i trzymać ją za rękę, gdy nadchodziły mdłości. Nie mogłem usunąć raka z jej ciała. Podczas ostatnich godzin jednej z infuzji spała, a ja patrzyłem, jak lek kapie przez wenflony, i myślałem o tym, jak wiele z jej życia nigdy nie widziałem, bo zawsze wolała nosić trudne rzeczy w ukryciu. Teraz nie miała innego wyboru, jak tylko pozwolić mi być świadkiem. Postanowiłem, że jeśli bycie obecnym jest jedyną pożyteczną rzeczą, jaką mogę zrobić, to będę w pełni obecny.

Po trzech tygodniach leczenia musiałam pojechać do Seattle na cztery dni spotkań biznesowych, umówionych na długo przed diagnozą. Przygotowałam wszystko przed wyjazdem. Spisałam harmonogram leczenia mamy na kartkach, zaopatrzyłam lodówkę w krakersy, ryż, bulion, herbatę imbirową i mus jabłkowy, a także wysłałam Gabrielowi SMS-em terminy wizyt.

„Ona bierze leki przeciwwymiotne o ósmej rano i ósmej wieczorem” – przypomniałam mu.

"Ja wiem."

„Ona nie zapyta cię, czy potrzebuje pomocy. Musisz ją sprawdzić.”

„Sprawdzę, co u niej.”

„Gabriel.”

„Sara, dam radę.”

Odszedłem, bo mu wierzyłem.

Każdego wieczoru mama wysyłała krótkie SMS-y.

„Dobrze. Zjem trochę.”

„Spałem dobrze.”

„Wziąłem lekarstwo.”

Nic nie brzmiało alarmująco.

Seattle wymagało ode mnie większego skupienia, niż chciałam mu poświęcić. Klienci zapłacili za moją uwagę, więc podczas spotkań zmuszałam się do mentalnego siedzenia w pokoju, zamiast ciągle sprawdzać telefon. Wieczorami jednak kilkakrotnie czytałam krótkie wiadomości mamy. Jej zwięzłość uspokajała mnie, bo brzmiała jak ona. Nienawidziła SMS-ów i nigdy nie używała pięciu słów, gdy dwa wystarczały. Zauważyłam też, że Gabriel rzadko zgłaszał się z własnej inicjatywy, żeby aktualizować wiadomości. Kiedy pytałam, odpowiadał, że wszystko w porządku. Zaakceptowałam to, ponieważ alternatywą było wyobrażanie sobie kłopotów z odległości setek kilometrów, kiedy nic nie mogłam na to poradzić.

Czwartego dnia moje ostatnie spotkanie zakończyło się cztery godziny wcześniej. Zmieniłem lot i postanowiłem zrobić im niespodziankę. Nie powiedziałem Gabrielowi, że wracam.

Wylądowałem około siódmej wieczorem. Jadąc do domu, zastanawiałem się, czy mama potrzebuje więcej bulionu, czy herbaty imbirowej. Potem wjechałem na podjazd i zauważyłem przed domem samochód brata Gabriela, Danny'ego.

Założyłem, że wpadł.

Kiedy wszedłem przez garaż, kuchnia wyglądała fatalnie. Butelki po piwie pokrywały blat. Była otwarta paczka chipsów, niedojedzona pizza i plama na dywanie w korytarzu, która wyglądała na kilkudniową.

Potem usłyszałem mecz piłki nożnej w telewizji.

Dźwięk dochodził z pokoju gościnnego.

Pokój mojej mamy.

Poszedłem korytarzem i otworzyłem drzwi.

Gabriel siedział na łóżku. Danny zajął krzesło, które postawiłem dla mamy przy oknie. Wokół nich leżało piwo i przekąski, a w telewizorze głośno leciał mecz piłki nożnej.

Gabriel zbladł, gdy mnie zobaczył.

„Kochanie. Nie wiedziałam, że wracasz wcześniej.”

Rozejrzałem się raz.

„Gdzie jest moja matka?”

Zawahał się.

„Mój brat przyszedł i chcieliśmy obejrzeć mecz tutaj, bo jest tu telewizor”.

„Gdzie jest moja matka, Gabrielu?”

„Przeniosłem ją na dół.”

Spojrzałam na niego.

„Piwnica?”