„Jaki układ?”
„Może opieka zastępcza. Nie mogą z nami mieszkać na stałe”.
„To moi bracia. Stracili oboje rodziców. Zostaną ze mną, dopóki nie dorosną”.
Jego wyraz twarzy stwardniał.
„Nie będę wychowywać cudzych dzieci. Oddaj je do rodziny zastępczej, albo ślub zostanie odwołany”.
Przez kilka sekund nie mogłem mówić.
To był człowiek, który obiecał mi stanąć u boku. Człowiek, któremu ufali moi bracia. Człowiek, którego moja matka nazywała dobrym.
„Oni nie mają nikogo innego” – powiedziałem. „Jak możesz mnie prosić, żebym ich porzucił?”
„Nie zniszczę sobie życia dla dwójki dzieci, które nie są moje. Wybierz je albo wybierz mnie”.
Coś we mnie całkowicie się uspokoiło.
Chciałam krzyczeć, rzucić w niego pierścionkiem zaręczynowym i kazać mu się wynosić. Ale ciche rozstanie nie wystarczyło. Mężczyzna, który chciał porzucić dwójkę osieroconych dzieci, zasługiwał na to, by ujawnić się przed wszystkimi.
Więc się uśmiechnąłem.
„Masz rację.”
Elliot mrugnął.
"Poważnie?"
„Zrobię, o co prosiłeś, ale najpierw chcę wybrać się na ostatni rodzinny wypad. Tylko we czwórkę”.
Przewrócił oczami.
„Dobra, ale nie zapłacę.”
„Zajmę się wszystkim.”
Zrelaksował się, przekonany, że wygrał.
„Dokąd idziemy?”
„Jarmark stanowy”.
Objął moją twarz dłońmi i się uśmiechnął.
„Po tym wreszcie możemy zacząć nasze prawdziwe życie. Tylko ty i ja.”
„Tylko ty i ja” – powtórzyłem.
Nigdy nie zauważył chłodu w moim głosie.
