„Co powiedziałeś?”
„To był nasz ostatni rodzinny wyjazd, ale nie taki, jakiego oczekiwaliście. To wasz ostatni dzień z nami.”
Jego twarz zrobiła się czerwona.
„Czy to żart?”
„Nie. Zażądałeś, żebym wybrał między tobą a moimi braćmi. Wybrałem ich w chwili, gdy zasugerowałeś opiekę zastępczą.”
Podszedł bliżej i zniżył głos.
„Przeciągnąłeś mnie przez całe miasto tylko po to, żeby mnie upokorzyć?”
Kilka osób zatrzymało się nieopodal, żeby popatrzeć.
Położyłem jedną rękę na ramieniu każdego z bliźniaków.
„Wszystko w porządku. Robimy specjalne zdjęcie, tylko we troje”.
Elliot zaśmiał się gorzko.
„Pożałujesz tego. Żaden mężczyzna nie będzie cię chciał z dwójką dzieci.”
„W takim razie to szczęście, że chcę siebie i chcę ich. To wystarczy.”
Ktoś niedaleko się zaśmiał.
Nastolatek szepnął:
„Ona go zniszczyła.”
Mężczyzna podniósł telefon i zaczął nagrywać.
Elliot nagle krzyknął:
„Zakończysz nasze zaręczyny ze względu na czyjeś dzieci?”
„To moi bracia!”
„Prosiłem tylko, żebyś oddał ich do rodziny zastępczej. Naprawdę wybierasz ich zamiast mnie?”
Tłum zareagował natychmiast.
Kobieta westchnęła.
„Czy on właśnie zasugerował oddanie tych małych chłopców do rodziny zastępczej?”
Starszy mężczyzna wystąpił naprzód.
„Powinnaś się wstydzić. Ich rodzice odeszli, a ty krzyczysz, bo ich siostra nie chce ich porzucić”.
Inna kobieta zawołała:
„Udało ci się uniknąć strasznego małżeństwa, kochanie!”
Elliot rozpaczliwie zwrócił się w stronę tłumu.
„Nie rozumiesz! Oszukała mnie!”
„Wygląda na to, że musiała”, odpowiedziała młoda matka.
Szukał współczucia, lecz go nie znalazł.
Upokorzony, przecisnął się przez tłum.
