„Podczas gdy ty pogrążałeś się w nostalgii przy kuchence.”
Po raz pierwszy tego ranka na jego ustach pojawił się uśmiech.
Prawie.
Nathan powiedział:
„Wciąż potrzebujemy kogoś na moście.”
Tata na niego spojrzał.
"NIE."
Nathan wzruszył ramionami.
„Wciągnąłeś mnie w to nie bez powodu.”
„Jesteś na emeryturze.”
„Ty też.”
„To nigdy nie powstrzymało cię przed podejmowaniem złych decyzji”.
"Podobnie."
O 11:25 rozstaliśmy się.
Nathan ruszył w stronę mostu, niosąc starą, czarną okładkę księgi głównej, wypełnioną kopiami i urządzeniem śledzącym.
Tata i ja kontynuowaliśmy podróż w kierunku Albany.
Vanessa wysłała wskazówki, jak dotrzeć do archiwum.
Nie poprzez tekst.
Za pośrednictwem starego, współdzielonego dokumentu w chmurze, który stworzył Arthur Barlowe.
Bo najwyraźniej każda osoba powyżej sześćdziesiątki biorąca udział w tym spisku zaplanowała zdradę lepiej, niż ja zaplanowałem wakacje.
O 11:51 zaparkowaliśmy za magazynem archiwalnym.
C-17 znajdował się w zachodniej części.
Żaden z pracowników nie pracował w niedzielę.
Brama zewnętrzna nie nosi śladów włamania.
Tata zeskanował swoją starą kartę dostępu.
Zaprzeczony.
Wypróbowałem swój.
Zaprzeczony.
„Ktoś zmienił dane uwierzytelniające”.
„Od środka?”
"Tak."
Wspięliśmy się na ogrodzenie konserwacyjne.
Mój ojciec podarł kurtkę.
Nie obchodziło go to.
W środku budynku unosił się zapach betonu, papieru i kurzu.
Zatoka C.
Drzwi od 1 do 24.
C-17 stał na końcu.
Światło pod nim.
Usłyszałem ruch.
Tata sięgnął do klamki.
Zatrzymałem go.
"Czekać."
"Co?"
„Mama nienawidzi zamkniętych przestrzeni.”
"Więc?"
„Gdyby chcieli ją nastraszyć na potrzeby nagrania, przywiązaliby ją w najmniejszym możliwym miejscu”.
