Przez chwilę szczerze myślałem, że źle zrozumiałem.
Spojrzałam na siebie. Byłam całkowicie zakryta. Nic odsłaniającego. Nic, co przyciągałoby uwagę. Ot, zwykły kostium kąpielowy na zwykłej starszej kobiecie, która próbuje cieszyć się szczęśliwym dniem z wnuczką.
Odpowiedziałem cicho: „To basen”.
Jej przyjaciele chichotali.
Przechyliła głowę. „Tu są dzieci”.
Gorąco uderzyło mi w twarz.
„Jestem objęty”, powiedziałem.
Jej uśmiech stał się jeszcze bardziej nieprzyjemny. „Niektóre rzeczy po prostu nie są przyjemne dla wszystkich innych”.
Nie chodziło tylko o to, co powiedziała.
Chodziło o sposób, w jaki patrzyła.
Sposób, w jaki jej przyjaciele uśmiechali się do swoich drinków.
Nagle poczułam się za stara, za oczywista i za bardzo widoczna.
Nie zastanawiając się, sięgnęłam po przykrycie.
Amelia spojrzała na mnie. „Babciu?”
Zmusiłam się do uśmiechu. „Nic mi nie jest, kochanie”.
Nie byłem.
Usiadłam i naciągnęłam narzutkę na kolana. Chciałam wyjść. Nie dlatego, że ta kobieta miała rację, ale dlatego, że nie chciałam, żeby urodziny Amelii stały się wspomnieniem publicznego upokorzenia jej babci.
Amelia przez chwilę stała w milczeniu, obserwując kobietę.
Potem pochyliła się i szepnęła: „Muszę do łazienki”.
Wskazała na stanowisko z ręcznikami, gdzie młoda pracownica w czerwonej koszuli składała czyste ręczniki. „Ona może mnie zabrać”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Amelia podeszła.
„Czy możesz mi pokazać, gdzie to jest?”
Obsługa się uśmiechnęła. „Oczywiście.”
Patrzyłem jak odchodzą.
Za mną kobieta powiedziała do swoich przyjaciółek: „Niektórzy ludzie naprawdę potrzebują luster”.
Tym razem Amelia ją usłyszała.
