„Również normalne.”

„Trzęsienie?”

"Normalna."

„Jeśli skrzydło odpadnie, czy to też będzie normalne?”

Kobieta obok mnie się roześmiała.

Mama dołączyła do niej, ale nadal trzymała mnie za rękę, dopóki samolot nie wyrównał lotu.

Przez następną godzinę rozmawialiśmy cicho.

Mama poprosiła mnie o podanie nazw miejscowości poniżej nas. Ponieważ nie miałem pojęcia, gdzie jesteśmy, sama wymyśliła nazwy.

„To jest Millersburg” – powiedziała.

„Wygląda jak Millersburg.”

Potem wspomniała o moim ojcu.

Tata zmarł osiem lat wcześniej na zawał serca, którego nikt się nie spodziewał.

„Podobałby mu się ten widok” – powiedziała mama.

„Narzekałby na miejsce na nogi”.

Kilka minut później mężczyzna siedzący po drugiej stronie przejścia zatrzasnął czasopismo.

Mama podskoczyła, gdy usłyszała hałas.

Pochylił się w naszą stronę i warknął: „Trzymajcie się nisko albo uciekajcie!”

Jego głos niósł się przez kilka rzędów.

Pasażerowie oderwali wzrok od telefonów. Ktoś za nami westchnął, jakby się z nim zgadzał.

„Przepraszam” – powiedziałem. „Staramy się nikomu nie przeszkadzać”.

Zaśmiał się gorzko.

„Próbujesz? Gadasz od startu. Niektórzy z nas zapłacili za spokojny lot.”

„Rozmawiamy cicho.”

„Nie, nie jesteś.”

Chciałem mu powiedzieć, że moja matka spędziła sześć miesięcy otoczona szpitalną aparaturą.

Chciałem zapytać, ile spokoju jego zdaniem zaznała ostatnio.

Zamiast tego powiedziałem: „Będziemy mówić ciszej”.

Mama ścisnęła moją dłoń.

„Wszystko w porządku” – wyszeptała.

„Nie” – szepnąłem. „Nie jest”.

„No i znowu to robisz.”

Kobieta siedząca przy przejściu odwróciła się w jego stronę.

„Oni nie zachowują się głośno.”

„Nie pytałem cię.”

W tym momencie podeszła stewardesa.

„Czy wszystko w porządku?”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, mężczyzna wskazał na nas.

„Rozmawiali przez cały lot. Albo ich przenieście, albo każcie im się zatrzymać”.

Na plakietce stewardesy widniało imię Maria.

Spojrzała w stronę mamy.

„Pani, czy dobrze się pani czuje?”

„Nic mi nie jest. Przepraszam. Nie zdawałem sobie sprawy, że komuś przeszkadzamy.”

„Nie przeszkadzasz mi” – powiedziała Maria.

Mężczyzna prychnął.

„Oczywiście, że nie. Nie siedzisz blisko nich.”

Wyraz twarzy Marii stał się napięty.

Potem spojrzała na moją matkę.

„Czy mogę zobaczyć twoją kartę pokładową?”

Mama wyglądała na zdezorientowaną.

„Moja karta pokładowa?”

"Proszę."

Wyjąłem go z kieszeni siedzenia i podałem.

**Evelyn Parker.**

Maria obejrzała przepustkę.

Następnie jej wzrok padł na drobny druk na dole tekstu.

Przestała się ruszać.