„Coś się stało?” zapytałem.
Przeczytała zapis jeszcze raz.
Mama pokręciła głową.
„Nie sądzę.”
Maria spojrzała na mnie.
„Czy coś zorganizowałeś?”
„Tylko pomoc dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich”.
Przez chwilę patrzyła na przełęcz, po czym spojrzała w stronę kokpitu.
Następnie poszła do kambuza, podniosła słuchawkę interkomu i zaczęła cicho mówić.
„Kapitanie, myślę, że musisz tu przyjść.”
Mężczyzna siedzący po drugiej stronie przejścia przewrócił oczami.
„To jest śmieszne.”
Nikt mu nie odpowiedział.
Z kokpitu wyszedł wysoki mężczyzna o srebrnych włosach.
Maria podała mu kartę pokładową.
W chwili, gdy przeczytał imię mojej matki, jego wyraz twarzy uległ zmianie.
Podszedł do nas.
„Pani Evelyn?”
Mama podniosła jedną rękę.
„Nazywam się kapitan Reed.”
"Cześć."
Podniósł kartę pokładową.
„Pani, czy mąż kiedykolwiek rozmawiał z panią o odbyciu, jak to nazywał, lotu w chmurach?”
Uśmiech mamy zniknął.
„Robert.”
Spojrzałem na kapitana.
„Skąd znasz imię mojego ojca?”
Kapitan Reed spojrzał na mnie, po czym znów skupił uwagę na mamie.
Osiem lat temu pan Parker skontaktował się z tymi liniami lotniczymi. Niedawno dowiedział się o problemie zdrowotnym. Powiedział, że jego żona zawsze marzyła o lataniu ponad chmurami.
Tata zmarł niecałe dwa miesiące po rutynowym badaniu. Później odkryliśmy, że ignorował nawracający ból w klatce piersiowej.
Kapitan Reed kontynuował.
„Twój mąż zapłacił za dwa otwarte bilety. Poprosił nas, żebyśmy je przechowali, dopóki nie poczujesz się na tyle dobrze albo nie będziesz na tyle odważna, żeby podróżować”.
Mama powoli pokręciła głową.
„Nigdy mi nie powiedział.”
„Powiedział, że odmówisz, jeśli dowiesz się, że wydał te pieniądze.”
„To brzmi jak Robert.”
„Prośba dotarła do mojego biura, ponieważ była nietypowa. Rozmawiałem z nim osobiście. Powiedziałem mu, że nie mogę obiecać, że polecę, kiedy nadejdzie ten dzień, ale jeśli tak się stanie, to osobiście przyjdę i powitam pana”.
Spojrzał na kartę pokładową.
„Ta adnotacja oznacza, że prośba została aktywowana w momencie wprowadzenia Twoich danych do systemu rezerwacji”.
Ścisnęło mnie w gardle.
Nigdy nie wiedziałem, że prośba mojego ojca jest nadal aktualna.
Mama odwróciła się w stronę okna.
„On to zaplanował?”
„Tak, proszę pani.”
Jej ramiona zaczęły drżeć.
Podczas leczenia cicho płakała w salach szpitalnych. Przepraszała za chorobę i potrzebę pomocy.
Teraz płakała tak, jakby tłumiła łzy przez osiem lat.
Kapitan Reed kucał obok niej.
„Twój mąż powiedział mi jeszcze jedną rzecz.”
Mama otarła policzki.
„Powiedział, że kiedy spojrzysz na chmury, będziesz udawał, że się nie boisz.”
Śmiała się przez łzy.
„On mnie znał.”
„Poprosił mnie, żebym ci przypomniał, że będzie z ciebie dumny, jeśli i tak pojedziesz.”
Siedzący po drugiej stronie przejścia mężczyzna, który na nas krzyczał, nie wyglądał już na złego.
Jego twarz zbladła.
„Kapitan Reed?” zapytał.
Kapitan się odwrócił.
Mężczyzna przełknął ślinę.
"Tomasz?"
„Mam na imię Gregory.”
Kapitan Reed przyglądał mu się.
„Czy my się już znamy?”
„Chicago. Jakieś dwadzieścia lat temu.”
„Była burza. Miałem lecieć do Denver, bo mój brat miał wypadek samochodowy”.
Na twarzy kapitana powoli pojawiło się zrozumienie.
