„Bałeś wejść na pokład.”

Grzegorz skinął głową.

„Nigdy wcześniej nie leciałem. Miałem trzydzieści sześć lat i siedziałem przy bramce jak przestraszone dziecko”.

„Byłeś poza służbą” – kontynuował Gregory. „Siedziałeś ze mną prawie dwie godziny. Wyjaśniłeś każdy dźwięk, jaki wydawał samolot. Nawet odprowadziłeś mnie na pokład”.

Kapitan Reed skinął głową.

„Pamiętam.”

„Mój brat zmarł następnego ranka. Ale dzięki tobie zdążyłem z nim porozmawiać”.

Kapitan położył jedną rękę na siedzeniu Gregory'ego.

Gregory spojrzał na mamę, potem na mnie.

"Przepraszam."

Mama ponownie otarła twarz.

Gregory pokręcił głową.

„Upokorzyłem was oboje, bo chciałem ciszy. Nie obchodziło mnie, dlaczego rozmawiacie”.

Pozostałem milczący.

„Moja żona jest w szpitalu w Portland” – kontynuował. „Jej rak powrócił. Lekarze dzwonili dziś rano i kazali mi natychmiast przyjechać”.

„Cały lot wyobrażałem sobie najgorsze. Każdy dźwięk wydawał się czymś, co stało między mną a nią. Ale to nie usprawiedliwia tego, co powiedziałem”.

Mama mu się przyglądała.

„Jak ma na imię twoja żona?”

„Anna.”

„Jaki rodzaj raka?”

Mama na chwilę zamknęła oczy.

"Przepraszam."

Gregory wyglądał na oszołomionego.

„Nie musisz mnie pocieszać.”

"Ja wiem."

Mama odwróciła się z powrotem w stronę okna.

„Mój mąż mawiał, że ból może uczynić ludzi okrutnymi, jeśli nie dadzą mu ujścia.”

Gregory powoli usiadł.

„Wydaje mi się, że jest lepszym człowiekiem niż ja.”

„Miał swoje momenty”.

Maria wróciła, niosąc małą butelkę musującego cydru, dwa plastikowe kubki i złożoną kartkę.

Kapitan Reed podał kartkę mamie.

„Twój mąż zostawił to w liniach lotniczych”.

Jej imię i nazwisko widnieje na pierwszej stronie i napisane jest ręką taty.

**Evelyn.**

„Przeczytaj to” – powiedziałem.

Jej głos drżał.

„Evelyn, jeśli to czytasz, to w końcu wsiadłaś do samolotu. Wiedziałem, że tak się stanie, nawet jeśli zajęłoby to lata i Daniel musiałby cię do niego wciągnąć”.

Śmiałem się przez łzy.

„Chciałbym być obok ciebie. Skoro nie mogę, wyjrzyj przez okno za nas oboje. Zawsze mówiłeś, że niebo musi być ponad chmurami, bo nic tak pięknego nie może być puste.

„Danielu, przestań udawać, że nie płaczesz.”

Zakryłem twarz.

Mama jednocześnie się śmiała i płakała.

Kobieta siedząca obok mnie podała mi chusteczkę.

Mama czytała dalej.

„Evelyn, nie spędzaj całego lotu na gadaniu. Niektórzy próbują spać.

„Zawsze cię kocham, Robert.”

W kabinie zapadła na chwilę cisza.

Wtedy Grzegorz się roześmiał.

Tym razem nie było w tym żadnej goryczy.

„Wygląda na to, że mój mąż się z tobą zgadza.”

Gregory zasłonił oczy.

„Proszę, nie pogarszaj sytuacji.”