W gabinecie otworzył szufladę i wyjął wyblakłe zdjęcie Evelyn trzymającej noworodka. Na nadgarstku dziecka znajdowała się maleńka bransoletka z wygrawerowanym jednym słowem: Clara.
Zaparło mi dech w piersiach, ale zachowałem spokój.
Nathaniel opadł na krzesło. „Celeste powiedziała mi, że dziecko zmarło tej samej nocy, kiedy Evelyn zniknęła”.
„Bo tak zrobiła” – powiedziała Celeste, stojąc w drzwiach.
Odwróciłam się. „W takim razie nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli zbadamy moje DNA”.
Wyraz jej twarzy prawie się nie zmienił, ale jej prawa ręka zmiażdżyła nóżkę kieliszka.
Wtedy wiedziałem, że wybrała niewłaściwą pokojówkę.
CZĘŚĆ 2
Celeste roześmiała się, jakbym wystąpiła przed nią. „Test DNA? Jutro, może. Dziś wieczorem ten oszust odchodzi”.
Zadzwoniła po ochronę, ale Nathaniel uniósł rękę. „Nikt jej nie usuwa”.
Po raz pierwszy strach zachwiał opanowaniem Celeste.
Nathaniel wezwał dr. Aarona Pike'a, lekarza rodzinnego, który przybył z zapieczętowanym zestawem testowym. Widziałem, jak Celeste wysłała trzy pospieszne wiadomości, zanim oddała telefon szefowi ochrony Nathaniela. Założyła, że nikt nie zauważył. Ja tak.
Podczas gdy próbki były zbierane, pani Durn zaciągnęła mnie do korytarza dla służby. „Powinieneś był wziąć pieniądze”.
„Jakie pieniądze?”
Jej twarz się napięła.
Podszedłem bliżej. „Ile Celeste ci zaoferowała, żebyś miał pewność, że nigdy nie dotrę do tego domu?”
Ona mnie uderzyła.
Cios sprawił, że poczułem palący ból w policzku, ale nie odpowiedziałem. Kamera na korytarzu nad nami zamrugała na czerwono. Przed przyjęciem zlecenia sprawdziłem mapę zabezpieczeń rezydencji. Nagranie już kopiowało się na bezpieczny serwer poza kontrolą Celeste, oznaczone znacznikiem czasu i zachowane dla śledczych, których powiadomiłem.
„Dziękuję” powiedziałem.
Pani Durn patrzyła. „Po co?”
„Za zrobienie tego przed kamerą”.
