Czasami jadę do niej autobusem.

Często rozmawiamy o Margaret, ale nie tylko o niej.

Rozmawiamy o przepisach, pogodzie i życiu Ellen.

Pewnego razu przyprowadziła do mnie swojego syna, wnuka Margaret.

Usłyszenie dziecka biegnącego przez podwórko, na którym od lat panowała cisza, niemal pozbawiło mnie zdolności mówienia.

Jestem już wystarczająco stary, żeby rozumieć, że życie rzadko odwzajemnia to, co bierze.

Ale czasami zostawia pod twoimi drzwiami coś, czego nigdy byś się nie spodziewał.

Nie dane mi było spędzić wieczności z Margaret.

Nie zaznałam małżeństwa, dzieci ani zwyczajnych dziesięcioleci, które moglibyśmy spędzić razem, gdybyśmy byli odważniejsi w wieku dwudziestu sześciu lat.

Ale zobaczyłem ją ponownie.

Słyszałem, jak mi wybaczyła, nie używając ani razu tego słowa.

Na koniec trzymałem ją za rękę.

A ponieważ pokochałem ją późno, zamiast nigdy jej nie kochać, znalazłem córkę, której nigdy nie spodziewałem się mieć.

Wciąż każdego dnia tęsknię za Margaret.

Ale wdzięczność znalazła swoje miejsce obok żalu.

W wieku siedemdziesięciu sześciu lat wsiadłem do autobusu, żeby zobaczyć moją pierwszą miłość po pięćdziesięciu latach.

Lata nie przeszkodziły mi w dotarciu do niej.

I dzięki dziwnemu łasce tej podróży, znalazłam życie, o jakie nigdy bym nie poprosiła.

W tej historii pojawia się pytanie:

Gdybyś był Harrisonem, czy stanie się częścią życia Ellen byłoby dla ciebie pocieszeniem, czy raczej ciągłym przypomnieniem o rodzinie, której nigdy nie miałeś z Margaret?