Część 3

Policja przyjechała jedenaście minut później.

W tym momencie nikt w pokoju nie odezwał się słowem.

Vanessa stała obok kuchennej wyspy, przyciskając torebkę do piersi.

Derek krążył w pobliżu stołu w jadalni.

Moi bracia pozostali tam, gdzie byli.

Daniel zamknął teczkę.

Marcus zebrał dokumenty finansowe.

Ethan zatrzymał nagranie z kamery dokładnie na klatce, na której widać dłoń Vanessy obejmującą nadgarstek Sophie.

Wtedy ktoś mocno zapukał do drzwi wejściowych.

Derek przestał chodzić.

Po raz pierwszy tego wieczoru wyglądał niepewnie.

Najpierw weszli dwaj funkcjonariusze, po nich weszła policjantka, która się przedstawiła i zapytała, gdzie jest Sophie.

„Na górze” – powiedziałem. „Ma osiem lat”.

Oficer skinął głową.

„Czy ona jest teraz bezpieczna?”

"Tak."

„W takim razie porozmawiamy z nią w twojej obecności.”

Vanessa natychmiast zrobiła krok naprzód.

„To jest zupełnie niepotrzebne.”

Nikt nie odpowiedział.

Oficer spojrzał na nią.

„Proszę pani, porozmawiamy z każdym z osobna.”

Derek wskazał na laptopa Ethana.

„Musisz to zobaczyć.”

Vanessa gwałtownie odwróciła się w jego stronę.

„Derek.”

Zignorował ją.

Ethan odtworzył nagranie jeszcze raz.

Vanessa ponownie weszła do kuchni ubrana w srebrną sukienkę.

Ponownie spojrzała na swoje odbicie w lustrze.

Ponownie wyjęła nożyczki.

I znów sama przecięła szew.

I chwilę później Sophie weszła ponownie.

Nikt się nie odezwał, gdy nagranie było kontynuowane.

Dłoń Vanessy zamknęła się wokół nadgarstka Sophie.

Dziecko próbowało się wyrwać.

Potem wszedł Derek.

Vanessa natychmiast wskazała na Sophie.

Policjantka obejrzała cały klip dwa razy.

Potem spojrzała na Vanessę.

„Czy sama zniszczyłaś sukienkę?”

Vanessa skrzyżowała ramiona.

„Szew był wadliwy.”

Derek wpatrywał się w nią.

"Co?"

Przełknęła ślinę.

„Szew już się pruł. Przecięłam go, bo planowałam zwrócić.”

Wyraz twarzy Dereka uległ zmianie.

„Powiedziałeś mi, że Sophie to zniszczyła.”

„Wpadłem w panikę”.

„Powiedziałaś mi, że chwyciła nożyczki i zniszczyła ci sukienkę.”

Głos Vanessy stał się ostrzejszy.

„Powiedziałem, że spanikowałem.”