„Każde urodziny spędzałem, zastanawiając się, dlaczego nie kochała mnie na tyle, żeby zadzwonić. Przez cały ten czas czekała, aż odbiorę”.

Mia położyła mu pocieszająco dłoń na ramieniu.

„Jak mam opłakiwać trzydzieści lat, o których nawet nie wiedziałem, że mi je skradziono?” – zapytał.

„Więc dziadek kłamał?” – wyszeptała Mia.

Kyle powoli skinął głową.

Następnego popołudnia pojechaliśmy do domu Roberta.

Gdy otworzył drzwi i zobaczył Gladys siedzącą w naszym samochodzie, cała krew odpłynęła mu z twarzy.

„Znalazłeś ją.”

Kyle uniósł plik listów.

„Ukryłeś je?”

Robert odwrócił wzrok.

„Chciałem cię chronić”.

„Od czego?”

„Twoja matka zaczęła chorować.”

Robert wyjaśnił, że Gladys zaczęła zapominać o wizytach i zostawiać włączone urządzenia. Kilkakrotnie oddalała się od domu i od czasu do czasu zapominała odebrać Kyle'a ze szkoły.

Lekarze nie potrafili wyjaśnić, co się dzieje.

„Bałem się” – przyznał Robert. „Myślałem, że obserwowanie jej stopniowego znikania cię zniszczy”.

„Więc powiedziałeś mi, że mnie porzuciła?”

„Myślałem, że będzie mniej bolało.”

Kyle wpatrywał się w niego.

„Pozwoliłeś mi nienawidzić mojej matki przez trzydzieści lat.”

Robert zaczął płakać.

„Na początku myślałem, że postępuję słusznie. Potem minęło za dużo czasu. Z każdym rokiem coraz trudniej było mi przyznać się do tego, co zrobiłem”.

„Umieściłeś ją w ośrodku opiekuńczym i usunąłeś moje nazwisko”.

„Nigdy nie wyobrażałem sobie, że będzie żyła tak długo”.

Kyle spojrzał w stronę samochodu, w którym Gladys uśmiechała się do Mii przez okno.

„Tak czy inaczej straciłem trzydzieści lat.”

Robert przeprosił, ale Kyle nie wybaczył mu od razu.

„Wierzę, że ci przykro” – powiedział Kyle. „Ale nie pozwalam ci już decydować, co mogę przetrwać”.

Potem wyszliśmy.

CZĘŚĆ 3: ZNALEZIENIE DROGĘ DO DOMU

Następne miesiące nie były łatwe.

Gladys miewała dobre i trudne dni. Niektórymi porankami przypominała sobie imię Kyle'a. Innymi przeszukiwała dom w poszukiwaniu sześcioletniego chłopca, którego wciąż nosiła w pamięci.

Czasami zaglądała do pokoju Mii, wierząc, że należy on do niej.

Jednak zamiast się złościć, Mia łagodnie skierowała ją z powrotem do łóżka.

Pewnego ranka Gladys stanęła w drzwiach i uśmiechnęła się.

„Dziękuję, że podzieliłeś się ze mną swoim pokojem.”