To nie miało sensu.
Lauren nigdy by go nie zostawiła samego.
Przykucnęłam przed nim i lekko oparłam dłonie na jego ramionach.
Jego dolna warga drżała.
"Nie wiem."
„Czy ona wyszła na zewnątrz?”
Pokręcił głową.
„Czy ktoś przyszedł do domu?”
Jego wzrok znów powędrował w stronę korytarza.
Wtedy zauważyłem wąską smugę światła pod drzwiami jego sypialni.
Bennett był ostrożny z wyłączaniem światła, ponieważ Lauren przekonała go, że każda paląca się żarówka kosztuje mnie fortunę.
Potem usłyszałem inny dźwięk.
Był tak słaby, że prawie go przegapiłem.
Cichy szept.
Potem usłyszałem dźwięk czegoś ciężkiego drapiącego po podłodze.
Każdy mięsień w moim ciele się napiął.
Małe palce Bennetta nadal drżały.
„Mamo… proszę.”
„Mówili, że będziesz zły, jeśli się dowiesz.”
Moje serce waliło.
Oni.
Nie ona.
Nie on.
Oni.
Bennett poszedł za mną krok, po czym się zatrzymał.
Szepty nagle ucichły.
W sypialni zapadła całkowita cisza.
Zacisnąłem klamkę i otworzyłem drzwi na kilka cali.
Potem zamarłem.
Pierwszą osobą, którą zobaczyłem, była Lauren.
Przykucnęła obok łóżka Bennetta i jedną ręką zakryła usta.
Drugim był mężczyzna, którego nie widziałem od ośmiu lat.
Mój ojciec.
Wyglądał na starszego, niż go zapamiętałem. Jego ciemne włosy stały się prawie całkowicie siwe, a ramiona pod brązowym płaszczem wydawały się węższe.
