Wróciłem do domu wcześnie, mając nadzieję zrobić niespodziankę mojemu siedmioletniemu synowi. Zamiast tego Bennett błagał mnie, żebym nie wchodził do jego sypialni i ostrzegał, że się zdenerwuję. Wtedy zza zamkniętych drzwi dobiegł cichy głos.

Nie było mnie przez cztery dni.

Kiedy po raz pierwszy zgodziłem się na wyjazd służbowy, cztery dni nie wydawały mi się zbyt długim okresem.

Szybko miną. Tak sobie powtarzałem pakując się w poniedziałkowy poranek.

Ale cztery dni wystarczyły, żebym nie musiał słuchać bajek mojego syna na dobranoc.

Wystarczająco, by tęsknić za tym, jak zawsze prosił mnie o kolejną szklankę wody, gdy już go położyłam do łóżka.

Wystarczająco, by czuć się winnym za każdym razem, gdy pytał: „Mamo, kiedy wrócisz do domu?”

Mój siedmioletni syn, Bennett, nigdy dobrze nie znosił moich podróży służbowych. Rozumiał, że moja praca wymaga od czasu do czasu podróży, ale zrozumienie to nie ułatwiało mi znoszenia nieobecności.

Pierwszej nocy zadzwonił z łóżka.

„Twoja ciotka Lauren sprawdziła to dwa razy” – zapewniłem go.

„Czy sprawdziła okna?”

"Tak."

„Wszystkie?”

Uśmiechnęłam się, chociaż nie mógł mnie widzieć.

„Wszystkie.”

Przez chwilę milczał.

„Czy możesz mi opowiedzieć historię o smoku?”

Tak też zrobiłem.

Nadal ubrany w strój roboczy, usiadłem sam w pokoju hotelowym i opowiedziałem mu historię, którą wymyśliłem wiele lat wcześniej o płochliwym smoku, który bał się ciemności.

Trzeciej nocy brzmiał sfrustrowany.

„Mówiłeś o czterech nocach” – przypomniał mi.

„Wiem, kochanie.”

„Już zrobiłem trzy.”

„To znaczy, że został tylko jeden.”

Nastąpiła kolejna pauza.

„Kiedy wrócisz do domu, mamo?”