SAŁATKA WŁOSKA. Receptura dla barów lat 70.
Unikalna Faza Produkcyjna i Użycie Suszu Ziemniaczanego
Charakterystyczną cechą tej receptury
był skomplikowany proces przygotowania bazy,
podzielony na konkretne fazy technologiczne.
Pierwszy etap obejmował obrane jarzyny,
których waga wynosiła równo czterysta gramów.
Susz ziemniaczany wsypywano do naczynia,
zalewano wrzątkiem na dziesięć minut,
a następnie gotowano od piętnastu do trzydziestu minut,
aż kostka stała się całkowicie miękka.
Tak przygotowany i ugotowany susz
po ugotowaniu osiągał masę stu dwudziestu gramów,
po czym należało go starannie osączyć
i pozostawić w chłodnym miejscu do ostygnięcia.
Dalszy ciąg na następnej stronie.👉👉
