„Mężczyzna, którego opisała, był moim ojcem”.

W pokoju zapadła całkowita cisza.

„Miałem trzydzieści osiem lat” – powiedział Robert. „Lekarz. Mąż. Ojciec. Moja żona była w szoku. Mój ojciec był apodyktyczny i okrutny, ale nigdy nie chciałem wierzyć, że mógłby…” Urwał. „Powiedziałem tej kobiecie, że musiała się pomylić. Powiedziałem jej, że żałoba zaburzyła jej pamięć. Dałem jej pieniądze i powiedziałem, żeby się nie zgłaszała”.

Joanna poczuła zimno.

„Ale tak naprawdę nie wierzyłeś, że się myliła.”

Robert złożył dłonie.

Powiedziałem sobie, że tak.

„I Logan się o tym dowiedział.”

„Zdjęcie ze stacji benzynowej. Wiadomość na odwrocie. Jeśli Logan namierzył Michaela przez dawnych znajomych mojego ojca, to mógł to potwierdzić. Mój ojciec już nie żyje, ale Michael pracował z nim przez te lata. Jeśli Elias nie został porwany przez obcego, ale przekazany komuś w ramach jakiegoś starego długu lub kary…”

Nie mógł dokończyć.

Joanna spojrzała na mężczyznę przed sobą. Rozumiała kształt jego winy, ale nie wybaczyła mu. Stracono dziecko. Świadek został uciszony. Rodzina rozpadła się na dekady, ponieważ przestraszony mężczyzna postanowił nie zagłębiać się w prawdę.

„Zdjęcie, które zostawił mi Logan” – powiedziała. „Przedstawia dwóch mężczyzn, którzy się odnaleźli”.

Robert skinął głową.

„Więc Logan nie uciekał przed ojcostwem”. Spojrzała ponownie na strach w oczach Logana. „Znalazł swojego brata. A potem coś odnalazło ich”.

"Tak."

„A ktokolwiek wysłał tę kopertę, wie, gdzie jestem”.

"Tak."

„Nosiłeś fotografię przez pięć miesięcy i ukrywałeś ją przez dwadzieścia pięć lat, a nikomu to nie pomogło”.

Jej słowa nie były łagodne. Była zbyt zmęczona na delikatność.

Robert przyjął je bez obrony.

Joanna spojrzała na syna i ślad półksiężyca pod jego obojczykiem. Potem podjęła decyzję.

„Zadzwoń do detektywa, który prowadził sprawę. Nie do wydziału. Do detektywa. Dziś wieczorem. Powiedz mu o Michaelu. Powiedz mu o zdjęciach. Powiedz mu, że Logan znalazł Eliasa i że ktoś go obserwuje”.

„Joanna—”