„Będę za godzinę” – powiedziałem drżącym głosem. „Jestem jeden przystanek stąd”.
„W takim razie chodź” – powiedziała, a jej głos się załamał. „Proszę, chodź teraz”.
Następny odcinek drogi zniknął mi z oczu.
Pamiętam tylko, że po raz pierwszy od lat modliłam się z prawdziwą rozpaczą.
Na następnym przystanku wysiadłem z autobusu i wziąłem taksówkę.
Gdy dotarłem do szpitala, ręce trzęsły mi się tak bardzo, że musiałem podpisać formularz dla odwiedzających na tyle wolno, aby moje imię i nazwisko przypominało moje własne.
Ellen spotkała mnie w holu.
Gdy tylko ją zobaczyłem, wiedziałem, że należy do Margaret.
Miała dokładnie takie same oczy jak jej matka.
Ten sam szeroki, przemyślany kształt.
Ten sam sposób patrzenia bezpośrednio na kogoś, przy jednoczesnym przełamywaniu własnego strachu i robieniu tego, co trzeba.
„Tak, to ja.”
Skinęła głową.
Potem, ku mojemu zdziwieniu, zrobiła krok naprzód i mnie przytuliła.
„Będzie zadowolona, że tu jesteś” – wyszeptała.
Margaret już nie spała, gdy wszedłem do pokoju.
Wyglądała na małą i bladą.
Przez jedną straszną sekundę widziałem tylko chorobę.
Ostre linie jej twarzy.
Koc naciągnięty za wysoko.
Przewody.
Nienaturalna cisza.
Potem odwróciła głowę, rozpoznała mnie i zdobyła się na uśmiech.
To była ona.
Starszy, tak.
Kruche w sposób, który natychmiast mnie przeraził.
Ale nadal Margaret.
Nadal ta sama dziewczyna, która śmiała się w deszczu mając dziewiętnaście lat i pocałowała mnie za sklepem spożywczym.
Ten widok niemal mnie powalił.
Podszedłem do jej łóżka i ująłem jej dłoń z wielką ostrożnością, jakby pięćdziesiąt lat mogło nas rozdzielić.
„Przyjechałem tak szybko, jak mogłem.”
"Ja wiem."
Długo tam siedziałem, nic nie mówiąc.
Po prostu na nią spojrzałem i pozwoliłem, aby niemożliwa prawda o jej obecności zakorzeniła się we mnie.
Jej oczy się zaszkliły.
A mój też tak zrobił.
Nagle oboje staliśmy się starzy i płakaliśmy jak ludzie pogrążeni w żałobie.
„Myślałam, że będę za tobą tęsknić” – powiedziałam w końcu.
„Prawie ci się udało” – odpowiedziała, lekko się uśmiechając.
Później tego popołudnia lekarz poprosił o rozmowę z Ellen i ze mną na korytarzu.
Jego słowa były łagodne.
Tak delikatnie, że zanim skończył, zrozumiałem, że nas nie uratują.
Mogliby zapewnić Margaret komfort.
Mogliby dać jej trochę czasu.
Ale niewiele.
