Może dni.

Tydzień, jeśli mieliśmy szczęście.

Wpatrywałam się w płytki podłogowe, gdy mówił, bo patrząc mu w twarz, prawda stałaby się zbyt szybko faktem.

Gdy wyszedł, Ellen otarła oczy.

„Jest słabsza, niż przyznała przez telefon”.

Ta wiedza zabolała w nowy sposób.

Ellen skinęła głową.

„Wiedziała, że ​​musi brać leki, ale nie wiedzieliśmy, że stan zdrowia jest aż tak zły”.

Myślałem o wszystkich naszych wieczornych rozmowach.

Czułość.

Pilność, którą błędnie wziąłem za zwykłą szczerość między dwojgiem ludzi u kresu życia.

Margaret musiała zdawać sobie sprawę, że czas ucieka i wciąż czekała, aż przyjdę z własnej woli.

Kochałem ją za to jeszcze bardziej.

I trochę nienawidził świata.

Wynająłem pokój w motelu niedaleko szpitala i spędzałem każdy dzień przy niej.

Próbowaliśmy rozmawiać przez pięćdziesiąt brakujących lat, z głodem ludzi, którym w końcu pozwolono mówić po całym życiu przeszkód.

Opowiedziała mi o narodzinach Ellen, jej ślubie, latach po śmierci męża i o tym, jak nauczyła się żyć z samotnością, nie popadając w gorycz.

Opowiedziałem jej o pracach, które wykonywałem, miastach, w których mieszkałem, kobietach, których nigdy nie poślubiłem i cichym zarysie mojego istnienia.

Powiedziałem jej, że bez względu na to, co robiły moje ręce, jakaś część mnie zawsze była z nią.

Kiedyś powiedziała: „Byłabym wobec ciebie biedna, Harrison. Chyba bym się tym nie przejęła”.

„Byłem zbyt głupi i dumny, żeby to zrozumieć. Teraz wiem” – odpowiedziałem.

Ellen przychodziła i odchodziła, przynosiła kawę, dzwoniła i obsługiwała straszliwą maszynerię, która zaczyna się poruszać w chwili, gdy śmierć wchodzi do pokoju.

Pomiędzy tymi zadaniami rozmawialiśmy.

Na początku ostrożnie.

Jaki ton będzie odpowiedni wobec mężczyzny, którego kochała twoja matka, zanim się urodziłeś?

Potem stopniowo, mniej ostrożnie.

Margaret nigdy nie mówiła o mnie z goryczą czy skandalem.

Tylko czasami, w starych opowieściach, gdy przypominała sobie swoją młodość.

„Ona zawsze mówiła, że ​​jesteś tą, która uciekła” – powiedziała Ellen pewnego wieczoru, gdy Margaret spała.

Spojrzałem na swoje dłonie.

„Przepraszam za to.”

Ellen pokręciła głową.

„Nie sądzę, żeby pod koniec miała żal. Raczej… pokój w jej sercu, który nigdy się nie zamknął”.

Brakowało mi słów.

Więc wziąłem dłoń Ellen i ścisnąłem ją raz.

Ostatniego ranka Margaret przez szpitalne żaluzje wpadały promienie słońca – łagodne i żółte, niemal miłosierne.

Ellen zeszła na dół, aby porozmawiać z pielęgniarką o dokumentach.

Przez kilka cennych minut Margaret i ja byliśmy sami.

Poruszyła się i otworzyła oczy.

„Harrison?”