Wnuk pokazywał mi na telefonie taty zdjęcia z wakacji i przewinął za daleko: mój przedpokój, moja kuchnia, mój balkon - w folderze "Mieszkanie M. - dla agenta". Zdjęcia zrobione we wtorek. We wtorek syn przyszedł "naprawić kran"

adminon
Nad zdjęciami, szarym drobnym drukiem:
"Mieszkanie M. - dla agenta".
I data.
Wtorek.
We wtorek Darek przyszedł naprawić kran.
Wzięłam od Kuby telefon, chyba za mocno,
bo spojrzał na mnie zdziwiony.
Trzydzieści osiem lat uczyłam matematyki
w szkole na Zatorzu
i całe życie powtarzałam dzieciakom,
że najpierw trzeba przeczytać dane do końca,
a dopiero potem wyciągać wnioski.
Więc czytałam.
Czternaście zdjęć.
Łazienka z nowym kranem,
jeszcze z kroplą na wylewce.
Pokój, w którym Darek spał jako chłopak,
a teraz stoi mój rowerek i szafa z pościelą.
Nawet widok z okna sypialni,
na kasztan i przystanek.
Wtorek pamiętałam dokładnie.
Zadzwonił w poniedziałek wieczorem:
"Mamo, ten kran ci dalej kapie?
Jutro wpadnę po robocie".
Przyszedł z torbą narzędzi,
jeszcze w roboczej koszulce z logo warsztatu,
zakręcił zawór pod zlewem i powiedział:
  • Idź sobie spokojnie po chleb, mamo.
    I tak nic nie zrobisz, jak wody nie ma.
    Nie stój nade mną.
    Poszłam.
    W pawilonie spotkałam Krysię z trzeciego piętra
    i przegadałyśmy dobre pół godziny
    o jej wnuczce, która dostała się na medycynę.
    Kiedy wróciłam, kran był suchy,
    Darek pił herbatę i mówił,
    że uszczelka była do wymiany od lat.
    A ja, stara naiwna, pomyślałam sobie:
    jaki mi się dobry syn udał.
  • Kuba, leć do dużego pokoju,
    puszczę ci bajki - powiedziałam spokojnie.
    Nie wiem, skąd miałam ten spokój.
Dalszy ciąg na następnej stronie.👉👉

«« Poprzedni Następny»»